Υπάρχουν στιγμές που η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν κρίνεται από τα δελτία Τύπου, τις φωτογραφίες εγκαινίων ή τις επικοινωνιακές εξαγγελίες, αλλά από κάτι πολύ πιο απλό και ουσιαστικό: την ασφάλεια των πολιτών στην καθημερινότητά τους. Και όταν αυτή τίθεται σε κίνδυνο, τότε το ζήτημα παύει να είναι τεχνικό ή υπηρεσιακό. Γίνεται βαθιά πολιτικό.
Στον Δήμο Αγίας Βαρβάρας, υπό τη διοίκηση του δημάρχου Λάμπρου Μίχου, το πρόσφατο περιστατικό πτώσης δέντρου στον χώρο του τοπικού γυμναστηρίου για δεύτερη φορά μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα — δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως «ατυχές συμβάν». Είναι το αποτύπωμα μιας κατάστασης εγκατάλειψης που έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια της ανεκτής αδράνειας.
Ένας χώρος που θα έπρεπε να λειτουργεί ως σημείο άθλησης, κοινωνικής ζωής και ασφάλειας για παιδιά, νέους και ηλικιωμένους, έχει μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη χωματερή. Μπάζα, αδρανή οικοδομικά υλικά, παρατημένος και επικίνδυνος εξοπλισμός, απορριμματοφόρα σταθμευμένα δίπλα στο ΚΑΠΗ, ανεπαρκή ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια. Μια εικόνα που δεν συνάδει ούτε με στοιχειώδη διοικητική μέριμνα, ούτε με τον στοιχειώδη σεβασμό προς τον δημότη.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο η εικόνα. Είναι το γεγονός ότι όλα αυτά είναι γνωστά. Έχουν επισημανθεί. Έχουν καταγγελθεί. Έχουν προειδοποιηθεί. Παρ’ όλα αυτά, η Δημοτική Αρχή Αγίας Βαρβάρας επέλεξε τη σιωπή ή — ακόμα χειρότερα — αποφάσεις που επιδείνωσαν την κατάσταση. Η διοχέτευση βαρέων οχημάτων και φορτηγών του Δήμου μέσω στενών και ακατάλληλων δρόμων, όπως η Σιπύλου, έχει προκαλέσει κυκλοφοριακή ασφυξία που φτάνει μέχρι τη λεωφόρο Βενιζέλου, δημιουργώντας νέους και σοβαρούς κινδύνους για κατοίκους και διερχόμενους.
Η πολιτική ευθύνη του δημάρχου Λάμπρου Μίχου και της διοίκησής του δεν εξαντλείται στο επιχείρημα ότι «ευτυχώς δεν θρηνήσαμε θύματα». Η πολιτική ευθύνη κρίνεται στο πριν. Στο αν ελήφθησαν μέτρα όταν έπρεπε. Στο αν καθαρίστηκαν και ασφαλίστηκαν οι χώροι. Στο αν προτάχθηκε η ανθρώπινη ζωή έναντι της επικοινωνιακής διαχείρισης.
Όταν παιδιά αναγκάζονται να διασχίζουν επικίνδυνους χώρους για να φτάσουν στον παιδικό σταθμό, όταν ηλικιωμένοι ζουν δίπλα σε σκουπίδια και βαριά οχήματα, όταν ένας δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε εν δυνάμει παγίδα ατυχήματος, τότε δεν μιλάμε απλώς για κακή διαχείριση. Μιλάμε για αδιαφορία που αγγίζει τα όρια της πολιτικής πρόκλησης.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι ούτε παιχνίδι εντυπώσεων ούτε άσκηση επικοινωνίας. Είναι θεσμική ευθύνη. Και στον Δήμο Αγίας Βαρβάρας, αυτή η ευθύνη δείχνει να έχει χαθεί μέσα στα μπάζα, την αδράνεια και τις λάθος προτεραιότητες.
Η ανοχή των πολιτών δεν είναι ανεξάντλητη. Και η ασφάλεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Βαρβάρα
