Γράφει ο Μάριος Αραμπατζής παραίτηση
Τις προηγούμενες εβδομάδες η χώρα μας γνώρισε μια πρωτοφανή εθνική τραγωδία που διαδραματίστηκε στις ράγες των Τεμπών. Σε αυτό το κλίμα ο αρμόδιος υπουργός Κώστας Αχ. Καραμανλής υπέβαλε άμεσα την παραίτηση του αναλαμβάνοντας έτσι την πολιτική ευθύνη για το ανείπωτο αυτό συμβάν. Όμως…φτάνει η παραίτηση από την κυβέρνηση; Αυτή είναι μια ερώτηση που αποτελεί σημείο σύγκρουσης εσωκομματικά στην ΝΔ, αλλά και στον δημόσιο διάλογο μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων.
Είναι γεγονός ότι ο υπουργός υποδομών, λίγο καιρό πριν είχε δηλώσει πάνω κάτω ότι η αμφισβήτηση της ασφάλειας στους σιδηροδρόμους είναι ντροπιαστική και απαράδεκτη. Μερικές εβδομάδες μετά, οι ράγες στα Τέμπη βάφτηκαν με αίμα• αίμα που το οποίο μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι βρίσκεται στα χέρια όλων των υπουργών που πέρασαν από το Υποδομών και Μεταφορών.
Αλλά πράγματι χρειάζεται πολύ θράσος να περιμένει κανείς να συνεχίσει την πολιτική του καριέρα μετά από ένα τέτοιο μεγάλο ατόπημα. Ντράπηκε και η ντροπή – μόνο αυτή η φράση ηχεί πλέον στους δρόμους, στα οικογενειακά τραπέζια, στον δημόσιο διάλογο..
Η αποπομπή του κ. Καραμανλή από τα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας θα έπρεπε να ήταν το αυτονόητο, το μόνο σίγουρο μετά από ένα τέτοιο “ατυχές περιστατικό” , αν και φυσικά θα ήταν προτιμότερο ο ίδιος ο βουλευτής να είχε παραιτηθεί του κοινοβουλευτικού αξιώματός του και να μην κατέβει υποψήφιος στην εθνικές εκλογές του 2023. Βέβαια, κάτι τέτοιο ίσως και να μην είναι εφικτό σε μια χώρα που η φράση “πάμε και όπου βγει” την χαρακτηρίζει απόλυτα.
Άλλωστε, εδώ ο κ. Μητσοτάκης διατηρεί ακόμα στην θέση του υπουργού ανάπτυξης τον άνθρωπο που τόσο κυνικά δήλωσε ότι “άμα έλεγε ότι τίθεται θέμα ασφάλειας, κάνεις δεν θα έμπαινε στα τρένα” – στον Καραμανλή θα κολώσει;
