Γράφει ο Ευθύμιος Κασαράς: Μέλος της Επιτροπής Πολιτικής Προστασίας του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας και της ΔΗΜ.Τ.Ο Λαμιέων της Νέας Δημοκρατίας. Ελλάδα Ελλάδα
Μιλώντας για την Ελλάδα του σήμερα, η ανάγκη επικέντρωσης σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, που να ανταποκρίνεται στις δυνατότητές μας και στις εναλλακτικές που η πρόοδος της οικονομιας έχει προσφέρει, είναι επικτακτική και επίκαιρη όσο ποτέ.
Ενός μοντέλου που θα επικεντρώνεται στην περιφερειακή ανάπτυξη και και το αποτέλεσμα αυτού θα είναι να ενδυναμώνει την εθνική οικονομία και να αποτελεί την βασική μηχανή για να λειτουργεί το κράτος με ανθεκτικότητα, εξωστρέφεια και στοχοπροσήλωση.
Η Ελλάδα εδώ και αρκετά χρόνια αντιμετώπιζε ζητήματα με την εμπιστοσύνη στην οικονομία της και την ετοιμότητά της να τοποθετηθεί με παρρησία στην ευρωπαϊκή σκακιέρα. Οι αλλεπάλληλες εσωτερικές κρίσεις, η εσωστρέφεια στον κρατικό μηχανισμό και η αμηχανία να προχωρήσουμε σε συνταγματικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κατέστησαν την χώρα ως τον συνήθη ασθενή στην Ευρώπη.
Ξεκινώντας από την πάγια τακτική μας να αναπτύσσουμε ”κοινωνικά πλεονάσματα” την δεκαετία του ’80 υποθηκεύοντας τα πραγματικά αποθέματα μας αντοχών, ανθεκτικότητας και στοχοθεσίας για τις επόμενες γενιές. Το ταπεραμέντο μας και τα επόμενα χρόνια αποτέλεσαν, επίσης, πηγή εσωστρέφειας καθώς ο κόσμος γύρω μας άλλαζε, επανακαθοριζόταν και δημιουργούνταν στρατηγικές γεωπολιτικές και οικονομικές συμμαχίες.
Γίνεται αυτό, όμως, η λεγόμενη ”επανάσταση της μεταπολίτευσης” να μας εμπνεύσει και να βρούμε την πυξίδα μας σε αυτό που δημιουργείται και την ευελιξία και προσαρμοστικότητα για αυτό το οποίο έχει δημιουργηθεί;
Σε διαλέξεις της η καθηγήτρια και ιστορικός, Μαρία Ευθυμίου, έχει επανειλημμένα αναφερθεί στον όρο ”Κράτος Πρότυπο”. Όρος που τα τελευταία χρόνια έχει επανακαθοριστεί με την διακυβέρνηση Μητσοτάκη και με σταδιακά βήματα που δηλώνουν την παρουσία μας στην νέα εποχή. Ο όρος ”κράτος πρότυπο” είχε πρωτοαναφερθεί στην ιστορική περίοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου όταν η Ελλάδα αποτέλεσε πρότυπο για τα Βαλκάνια να ανεξαρτητοποιηθούν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να βρούνε την πορεία τους στην Ευρώπη του τότε.
Σε αντιστοιχία του σήμερα, η Ελλάδα επικαιροπoιεί αυτήν την συνθήκη πρωτοπορώντας στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση και αναπtύσσοντας επιχειρηματική και τεχνολογική εξωστρέφεια στις νέες τεχνολογίες της τεχνητής νοημοσύνης.
Χρειάζεται, όμως, κάτι ακόμη. Χρειάζεται για ένα κράτος το οποίο μπορεί και θέλει να κοιτάει μακριά, να χρησιμοποιεί τον πρωτογενή του τομέα ως εφαλτήριο και βάση παραγωγής για να στηρίζει την εξωστρέφεια μας. Να επανακαθορίσει την αντιμετώπιση των χρόνιων παθών μας και να δώσει νέα βάση στην ανταπόκριση σε ζητήματα τα οποία είχαν ριζώσει είτε στην νοοτροπία, είτε στην χαλαρότητα των περασμένων μας ετών.
Αντανακλαστικά όπως την μεταφορά του ελέγχου των αγροτικών επιδοτήσεων στην ΑΑΔΕ, στον διάλογο στην περιφέρεια για την επίλυση τοπικών ζητημάτων που πλέον εντάσσονται σε ένα εθνικό πλαίσιο ανάπτυξης και στην αφομοίωση των νέων τεχνολογιών που η επιστήμη, η τεχνητή νοημοσύνη και οι συνέργειές μας προσφέρουν.
Η Ελλάδα, επιπρόσθετα, έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να εμβαθύνει της στρατηγικές συνεργασίες και να τις επανακαθορίσει σε σημαντικό βαθμό καθώς έχει σφύξει την σχέση της με έναν στρατηγικό σύμμαχο μας στην Μέση Ανατολή, το Ισραήλ. Έχει αποτλέσει το στρατηγικό βάθος της συμμαχίας του ΝΑΤΟ στην Μεσόγειο και έχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρώπη. H προεδρία της ΕΕ είναι, σαφώς, ζωτικής συμμαχίας καθώς θα μας δώσει την χρονική συγκυρία την οποία χρειαζόμαστε για να εδραιώσουμε την διεθνή μας παρουσία.
Οικονομικά, με στρατηγικές επενδύσεις που προσελκύουμε από μεγάλα οικονομικά κέντρα καθώς και ουσιαστικά στον ρόλο του ‘’Κράτους Προτύπου’’. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μία σημαντική συγκυρία της που συμμετέχει στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, είχε πρόσφατα την προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης και θα έχει την προεδρία της ΕΕ. Σταχυολογώντας μερικά επιτεύγματα σε αυτήν την πρόσφατη χρονικά περίοδο θα προσθέταμε την προεδρία του Eurogroup, την συμμετοχή μας στην ειρήνευση με ενεργή συμμετοχή των Ενόπλων μας Δυνάμεων σε διεθνής επιχειρήσεις, την ένταξη στην UNESCO του Ολύμπου ως τοπίου πολιτικής και φυσικής κληρονομιάς κ.λπ.
Σημαντικό σημείο, τέλος, στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι η Συνταγματική Αναθεώρηση, απαραίτητο βήμα για την άρση γραφειοκρατικών αγκυλώσεων και επανατοποθέτησής μας στο διεθνές προσκήνιο. Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας τις εκσουθενωτικές διατάξεις που μας ξεχωρίζουν από τον χώρο της εκπαίδευσης, να τείνουμε το χέρι μας σε ρυθμίσεις που αγκαλιάζουν την ελεύθερη αγορά και μας καθιστούν ευπροσάρμοστους στους σύγχρονους κανόνες της δημοσιονομικής ευελιξίας, της τεχνολογικής εξέλιξης και στα γραφειοκρατικά αντανακλαστικά σε περιόδους όπως αυτή με παρούσα και καλπάζουσα την γεωπολιτική κρίση στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολή.
Έχουμε την δυνατότητα να τα καταφέρουμε; Σίγουρα έχουμε κάνει σημαντικά βήματα που αποτελούν κατάκτηση και νιώθω περισσότερο σίγουρος για αυτά που θέλουμε και μπορούμε να καταφέρουμε. Το άρθρο αυτό δεν γράφετε για να γίνει αναμόχλεύση της συζήτησης της επικαιρότητας. Γράφετε για να αποτελέσει κάδρο των αναζητήσεών μας, να βρούμε τα ίχνη και της αυτοκριτικής μας- που θα είναι η αναγνωριστική στιγμή για το τι πραγματικά θέλουμε να πετύχουμε.
