Άκης Δαγλαρτζής, Co-Founder, athenspolitics.gr
Υπάρχει ένα μοτίβο στην ελληνική πολιτική ζωή που έχει πια γίνει κουραστικά προβλέψιμο. Όταν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις κάποιον πολιτικά, με επιχειρήματα, με πρόταση, με δουλειά, τότε πας στο προσωπικό. Ψάχνεις την οικογένεια, τον συγγενή, τον όροφο του κτιρίου. Και αν δεν βρεις κάτι μεμπτό, φτιάχνεις την εντύπωση ότι υπάρχει. Αυτό ακριβώς ζούμε αυτές τις μέρες με τον Βαγγέλη Λιάκο.
Δέκα ώρες. Τόσο «χρειάστηκε» η μεγάλη έρευνα
Ας ξεκινήσουμε από το πιο εύγλωττο στοιχείο. Ο Βαγγέλης Λιάκος αναλαμβάνει υπουργικά καθήκοντα και μέσα σε λίγες ώρες βγαίνει το δημοσίευμα με τις δήθεν τρανές αποκαλύψεις. Πότε πρόλαβαν να κάνουν αυτή την έρευνα; Πότε διασταύρωσαν, πότε έψαξαν, πότε έγραψαν;
Η απάντηση είναι απλή: δεν την έκαναν τότε. Την είχαν έτοιμη. Στο συρτάρι. Περιμένοντας τη σωστή στιγμή.
Και εδώ γεννιέται το πραγματικό ερώτημα. Αν κάποιος έχει ρεπορτάζ ότι υπάρχει παρανομία, γιατί δεν το βγάζει την ώρα που το έχει; Αν κάτι ήταν μεμπτό πριν από πέντε, δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, γιατί δεν δημοσιεύτηκε τότε; Τι περίμεναν; Να γίνει κάποιος υπουργός;
Η σωστή δημοσιογραφία δεν περιμένει ορκωμοσίες. Αποκαλύπτει όταν έχει κάτι να αποκαλύψει. Όταν το «ρεπορτάζ» βγαίνει με χρονόμετρο, τότε δεν υπηρετεί την ενημέρωση. Υπηρετεί κάτι άλλο.
Τι λέει το δημοσίευμα και τι δεν λέει
Το δημοσίευμα «ανακάλυψε» ότι η αδελφή του είναι λογίστρια και συνεργάζεται με φορείς της Αυτοδιοίκησης. Γίνεται λόγος για συνεργασίες με έξι δήμους. Και όλο αυτό σερβίρεται σαν αποκάλυψη.
Ας δούμε όμως τα γεγονότα, αυτά που προτίμησαν να αφήσουν στο περιθώριο:
- Η αδελφή του ασκεί το επάγγελμα της λογίστριας από το 2008.
- Συνεργάζεται με φορείς της Αυτοδιοίκησης από το 2011, οκτώ χρόνια πριν ο Βαγγέλης Λιάκος εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής.
- Το γραφείο είναι συνέχεια της δουλειάς του πατέρα τους, που ξεκίνησε το 1982.
- Ο ίδιος δεν έχει καμία επαγγελματική ή εταιρική σχέση με την αδελφή του και δεν έχει συνάψει ποτέ προσωπικά σύμβαση με το Δημόσιο.
- Καμία από τις συνεργασίες δεν αφορά δήμο της εκλογικής του περιφέρειας.
- Όλες οι αναθέσεις είναι αναρτημένες στη Διαύγεια. Νόμιμες, ελέγξιμες, ορατές σε κάθε πολίτη.
Τίποτα κρυφό. Τίποτα παράνομο. Πού ακριβώς είναι το σκάνδαλο;
Δηλαδή οι δήμαρχοι είναι διεφθαρμένοι;
Ας το πούμε απλά, γιατί κάποιοι προσπαθούν να το περιπλέξουν. Αυτές τις αναθέσεις δεν τις πήρε κανείς με το ζόρι. Δεν εκβιάστηκε κανείς. Τις έδωσαν αιρετοί δήμαρχοι και δημοτικές αρχές, με τις νόμιμες διαδικασίες.
Και πολλοί από αυτούς τους δημάρχους δεν ανήκουν καν στη Νέα Δημοκρατία, ούτε βρίσκονται στην εκλογική περιφέρεια του Βαγγέλη Λιάκου. Δεν είχαν δηλαδή κανέναν πολιτικό λόγο να «εξυπηρετήσουν» κανέναν.
Τι υπονοεί λοιπόν το δημοσίευμα; Ότι όλοι αυτοί οι δήμαρχοι, από διαφορετικούς χώρους και διαφορετικές περιοχές, είναι διεφθαρμένοι; Ότι συνεννοήθηκαν όλοι μαζί για να ευνοήσουν την αδελφή ενός βουλευτή άλλης περιφέρειας; Αν αυτό υπονοούν, ας το πουν καθαρά. Και ας το στηρίξουν.
Αν μιλάμε για έξι δήμους, σημαίνει ότι έξι αιρετοί εμπιστεύτηκαν μια επαγγελματία επειδή, προφανώς, έκανε καλή δουλειά. Αυτό είναι το «μεμπτό»;
Και αν κάποιος πιστεύει πραγματικά ότι υπάρχει πρόβλημα, ας είναι συνεπής. Ας ελεγχθούν όλοι: όσοι ανέθεσαν, όσοι υπέγραψαν, όλες οι αντίστοιχες συνεργασίες σε όλη τη χώρα. Γιατί αν το κριτήριο είναι το επώνυμο και όχι η νομιμότητα, τότε δεν μιλάμε για έλεγχο. Μιλάμε για στοχοποίηση.
Ποινικοποιούμε τη δουλειά;
Εδώ φτάνουμε στην ουσία. Τι ακριβώς ζητάνε; Να σταματήσει να δουλεύει ένας άνθρωπος επειδή ο αδελφός του έγινε βουλευτής ή υπουργός; Να κλείσει ένα γραφείο σαράντα χρόνων; Να χάσει τους πελάτες που έχτισε με κόπο από το 2008;
Αυτό δεν είναι διαφάνεια. Είναι ποινικοποίηση της εργασίας. Και αν ισχύσει αυτή η λογική, τότε κάθε συγγενής κάθε πολιτικού στη χώρα είναι εξ ορισμού ύποπτος. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να το δεχτεί.
Το πάγιο κόλπο
Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι η τελευταία. Το έχουμε δει με πρωθυπουργούς, με υπουργούς, με βουλευτές. Είναι ένα πάγιο κόλπο: περιμένουν πότε θα αναλάβει κάποιος θέση ευθύνης για να βγάλουν, δήθεν, «τα άπλυτα στη φόρα». Και αν δεν υπάρχουν άπλυτα, τα κατασκευάζουν.
Η τακτική είναι γνωστή: ένας τίτλος, ένα υπονοούμενο, μερικές κοινοποιήσεις, και η λάσπη έχει ήδη πεταχτεί. Η αλήθεια έρχεται μετά, πάντα πιο αργά και πάντα πιο ήσυχα.
Και εύλογα γεννιέται το ερώτημα: ποιον εξυπηρετεί αυτό; Όταν ένα δημοσίευμα είναι έτοιμο στο συρτάρι και βγαίνει την ώρα που κάποιος αναλαμβάνει υπουργείο, ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω του; Μήπως κάποιοι περιμένουν να πιέσουν;
Γιατί ένα πράγμα είναι βέβαιο: αυτού του τύπου η αρθρογραφία δεν υπηρετεί τον πολίτη. Και αυτή η τοξικότητα δεν βλάπτει μόνο έναν πολιτικό. Δηλητηριάζει τον δημόσιο διάλογο και διώχνει από την πολιτική ακριβώς εκείνους που τη χρειάζεται.
Γιατί τον φοβούνται;
Ίσως γιατί ο Βαγγέλης Λιάκος είναι νέος άνθρωπος με δυναμική. Ίσως γιατί τα πήγε καλά στις εκλογές και όλα δείχνουν ότι θα τα πάει ξανά. Ίσως γιατί είναι εργατικός, παρών και τίμιος, και αυτό, για κάποιους, είναι πιο ενοχλητικό από οποιοδήποτε σκάνδαλο.
Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις κάποιον στο γήπεδο της πολιτικής, προσπαθείς να τον βγάλεις εκτός γηπέδου.
Η απάντηση που έδωσε
Ο Βαγγέλης Λιάκος δεν κρύφτηκε. Δεν απάντησε με γενικόλογες διαψεύσεις ούτε με επιθέσεις. Παρέθεσε ημερομηνίες, γεγονότα και στοιχεία που μπορεί να επαληθεύσει ο καθένας. Και έθεσε ένα ζήτημα αρχής: η επαγγελματική δραστηριότητα ενός ανθρώπου δεν μπορεί να χρεώνεται στον συγγενή του που ασχολείται με την πολιτική, χωρίς να τεκμηριώνεται καμία προσωπική εμπλοκή.
Οι πολίτες της περιοχής του το κατάλαβαν αμέσως. Τα μηνύματα στήριξης που γέμισαν την ανάρτησή του μέσα σε λίγες ώρες δείχνουν ότι ο κόσμος ξέρει να ξεχωρίζει τη δουλειά από τη λάσπη.
Αυτή είναι όλη η αλήθεια. Και όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να μην ειπωθεί, ειπώθηκε.




