Όταν οι μειοψηφίες βαφτίζονται πλειοψηφίες και το ηθικό πλεονέκτημα έχει πια λήξει, μένει μόνο η υποκρισία.
Αν κάτι έχει καταφέρει η ελληνική Αριστερά, είναι να καπηλευτεί τη λέξη Δημοκρατία τόσο συχνά, που να της αλλάξει το νόημα. Μιλά για ελευθερία, για θεσμούς, για σεβασμό στη λαϊκή βούληση, αλλά μόνο όταν η βούληση αυτή ταυτίζεται με τη δική της.
Γιατί αν κάτι δεν αντέχει η σημερινή Αριστερά, είναι τη Δημοκρατία στην πράξη.
Στα πανεπιστήμια, στα σωματεία, στα συνδικάτα, στα μέσα ενημέρωσης, όπου υπάρχει θεσμός, υπάρχει κι ένας μηχανισμός έτοιμος να τον παρακάμψει. Μια μειοψηφία, που αυτοανακηρύσσεται πλειοψηφία. Σε ένα πανεπιστήμιο 6.000 φοιτητών, εμφανίζονται 17 άτομα, αποφασίζουν ότι “εκπροσωπούν τον λαό των φοιτητών” και κλείνουν τη σχολή. Οι υπόλοιποι 5.983; Απλώς δεν μετράνε.
Έτσι λειτουργεί η «αριστερή δημοκρατία»: όποιος φωνάζει πιο δυνατά, θεωρείται ότι έχει δίκιο.
Το ίδιο συμβαίνει στα συνδικάτα. Μερικές δεκάδες επαγγελματίες συνδικαλιστές, οι ίδιοι εδώ και δεκαετίες, βαφτίζουν τον εαυτό τους «φωνή των εργαζομένων». Κατεβάζουν διακόπτες, μπλοκάρουν δρόμους, μιλούν για “λαϊκή οργή” και την επόμενη μέρα, η ίδια κοινωνία που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, πηγαίνει κανονικά στη δουλειά της. Αλλά αυτοί επιμένουν: “ο λαός αγανακτεί”.
Ποιος λαός; Ο λαός που εκλέγει δημοκρατικά κυβέρνηση και τους αγνοεί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση;
Αυτόν τον λαό εννοούν ή τον λαό των δέκα φίλων τους στα πανό;
Και φυσικά, έχουμε και τα πολιτικά παραδείγματα. Η κυρία Κωνσταντοπούλου, με το αριστερό της ήθος και τη «δημοκρατική της ευαισθησία» αποφάσισε ότι εκλεγμένοι βουλευτές με σταυρό δεν είναι αρκετά καλοί. Προτίμησε να διορίσει τους δικούς της, γιατί η “δημοκρατία” της δεν χωράει τον λαό, χωράει μόνο την οικογένεια. Αν αυτή είναι η “Αριστερά της αξιοκρατίας”, τότε μιλάμε για την πιο κυνική εκδοχή της υποκρισίας που έχει γνωρίσει η χώρα.
Κάθε φορά που συμβαίνει ένα περιστατικό, μια διαμαρτυρία, μια απόφαση, μια κυβερνητική πολιτική, οι ίδιες φωνές πετάγονται: “Ο λαός αγανακτεί!”, “ο λαός αντιδρά!”, “ο λαός ξεσηκώνεται!”.
Ποιος λαός; Γιατί κάθε φορά που έρχονται οι εκλογές, αυτός ο “λαός” εξαφανίζεται από τις κάλπες.
Καμία δημοσκόπηση, κανένα εκλογικό αποτέλεσμα, καμία πραγματική πλειοψηφία δεν αποτυπώνει αυτή την “αγανάκτηση”. Κι όμως, συνεχίζουν να παριστάνουν τους “εκπροσώπους του λαού”, λες και έχουν πάρει εντολή διαρκείας από την Ιστορία.
Η αλήθεια είναι απλή: Δεν τους ενδιαφέρει η Δημοκρατία, τους ενδιαφέρει ο έλεγχος.
Θέλουν να κάνουν κουμάντο στα πανεπιστήμια, στα συνδικάτα, στις πλατείες, στα ΜΜΕ, χωρίς να τους έχει εκλέξει κανείς. Να καθορίζουν την πολιτική ζωή της χώρας όχι με ψήφους, αλλά με καταλήψεις, φασαρία και επικοινωνιακά σλόγκαν.
Μια παραδοσιακή συνταγή μικρής εξουσίας ντυμένη με τη μεγάλη ρητορική της “λαϊκής κυριαρχίας”.
Η Αριστερά που μιλά για δημοκρατία,
είναι η ίδια που δεν την αντέχει όταν αυτή δεν φορά κόκκινη σημαία.
Είναι η Αριστερά των λίγων που παριστάνει των πολλών.
Η Αριστερά που φωνάζει για δικαιώματα, αλλά δεν σέβεται την επιλογή των πολιτών.
Η Αριστερά που έχει ξεχάσει πώς είναι να χάνεις με αξιοπρέπεια.
Κι έτσι, ενώ το ηθικό πλεονέκτημα έχει λήξει, η υποκρισία παραμένει η μόνη σταθερή τους αξία.
Με ανακοίνωσή του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης τοποθετήθηκε για την ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, από το βήμα της 90ης ΔΕΘ κάνοντας μεταξύ…
Τα σκαλιά της εκκλησίας ανέβηκε απόψε ο υπουργός Οικονομικών της Ρουμανίας, Αλεξάντρου Ναζάρε, έχοντας μάλιστα στο πλευρό του, σε ρόλο κουμπάρου, τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Ο…
Τις λεπτομέρειες για το τελευταίο αντίο στον Γιώργο Μαζωνάκη έκανε γνωστές η οικογένειά του, με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανακοίνωση. Όπως αναφέρει, η σορός του θα…
Νεότερα στοιχεία βγαίνουν στο φως για τις τελευταίες στιγμές του Γιώργου Μαζωνάκη στο ιατρείο του Ηλία Θεοδωρόπουλου Cem Stell στο Κολωνάκι, όπου υπέστη την ανακοπή την ώρα…
Με έξι μαθητές ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά στην Ψέριμο, όπου πραγματοποιήθηκε ο καθιερωμένος αγιασμός, παρουσία του βουλευτή Δωδεκανήσου Γιάννη Παππά. Η λειτουργία του σχολείου στο μικρό ακριτικό…
Γράφουν οι Κωνσταντίνος και Μιχαήλ Λαρδοπουλος Ζούμε στην εποχή της απόλυτης προσομοίωσης και της ραγδαίας αλγοριθμικής επέλασης. Η συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) έχει…
