Η υπόθεση με τα φωτοτυπικά μηχανήματα που απομακρύνθηκαν από τα σχολεία του Ηρακλείου λίγο πριν το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς, θα μπορούσε να θεωρηθεί γραφική, αν δεν ήταν τόσο σοβαρή. Παπαδημητρίου
Κι όμως, ήταν ο Γιώργος Παπαδημητρίου, επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης και της παράταξης Ηράκλειο Πολιτών, που δεν άφησε το ζήτημα να περάσει στα «ψιλά».
Με μια πολιτική παρέμβαση που θύμιζε πως η αντιπολίτευση οφείλει να είναι παρούσα – και μαχητική – στα ουσιώδη, ανέδειξε όχι απλώς την προχειρότητα της δημοτικής διοίκησης, αλλά και τον κίνδυνο απαξίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης μέσα από τέτοιες πρακτικές.
«Η πραγματικότητα στο Ηράκλειο ξεπερνά και την πιο προχωρημένη φαντασία», δήλωσε χαρακτηριστικά, καταγγέλλοντας το αυτονόητο: ότι δεν προβλέφθηκε καν η ολοκλήρωση της σχολικής χρονιάς στη σύμβαση μίσθωσης των φωτοτυπικών. Το αποτέλεσμα; Μαθητές και δάσκαλοι να μένουν, κυριολεκτικά, χωρίς φωτοτυπίες τις τελευταίες εβδομάδες των μαθημάτων.
Η παρέμβασή του όμως δεν περιορίστηκε στην καταγγελία. Αντίθετα, διατύπωσε με σαφήνεια το αίτημα αλλαγής πολιτικής και προτεραιοτήτων. Κάλεσε τον Δήμο να σταθεί με σοβαρότητα απέναντι στην εκπαιδευτική κοινότητα και δεσμεύτηκε – εκ μέρους της παράταξής του – να στηρίξει τους δασκάλους και τους γονείς στον αγώνα για στοιχειώδεις υποδομές.
Ο Παπαδημητρίου, με λόγο σταθερό και ουσιαστικό, αναδεικνύεται πλέον ως το πολιτικό αντίβαρο σε μια δημοτική αρχή που φαίνεται να διοικεί με το βλέμμα στο παρελθόν. Και η πολιτική του επιμονή, ακόμη και στα «μικρά» ζητήματα – όπως ένα φωτοτυπικό – είναι αυτό που διαχωρίζει τη σοβαρή αυτοδιοικητική παρουσία από την επικοινωνιακή διαχείριση.
Η πολιτική κρίση δεν έρχεται με μεγάλα λόγια. Έρχεται όταν μαθητές και εκπαιδευτικοί καλούνται να φέρουν εις πέρας το έργο τους χωρίς μέσα. Και όταν η διοίκηση αδυνατεί να ανταποκριθεί στα βασικά, η φωνή της υπεύθυνης αντιπολίτευσης – όπως αυτή του Γιώργου Παπαδημητρίου – γίνεται ανάγκη, όχι επιλογή.
