Υπάρχουν πολιτικοί που ανεβαίνουν στην ηγεσία ενός κόμματος επειδή «ήρθε η σειρά τους». Και υπάρχουν πολιτικοί που ανεβαίνουν επειδή η συγκυρία απαιτεί αλλαγή τρόπου σκέψης.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Γράφει ο Άκης Δαγλαρτζής
Δέκα χρόνια μετά την ανάληψη της ηγεσίας της Νέα Δημοκρατία, και έξι χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, το πολιτικό του αποτύπωμα δεν κρίνεται πια με υποθέσεις. Κρίνεται με αποτελέσματα.
Το 2016, η Νέα Δημοκρατία δεν ήταν απλώς στην αντιπολίτευση.
Ήταν κουρασμένη, εσωστρεφής και –κυρίως– χωρίς σαφή αφήγηση για το μέλλον.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Μητσοτάκη δεν ήταν εκλογική. Ήταν οργανωτική και ιδεολογική.
Έβαλε τάξη, επέβαλε μεθοδικότητα, έσπασε στερεότυπα δεκαετιών και μετέτρεψε ένα παραδοσιακό κόμμα σε σύγχρονο πολιτικό οργανισμό με στόχο τη διακυβέρνηση — όχι τη διαμαρτυρία.
Η πολιτική, για εκείνον, δεν ήταν σύνθημα. Ήταν σχέδιο.
Αν κάτι χαρακτηρίζει την πρωθυπουργία Μητσοτάκη, είναι ότι δεν του δόθηκε ποτέ «εύκολη περίοδος».
• Πανδημία με πρωτόγνωρες συνθήκες
• Ενεργειακή κρίση σε ευρωπαϊκή κλίμακα
• Μεταναστευτικές πιέσεις
• Γεωπολιτική αστάθεια
• Φυσικές καταστροφές μεγάλης έντασης
Κι όμως, σε κάθε κρίση, η ίδια σταθερά επανεμφανίζεται:
απόφαση, ταχύτητα, θεσμικότητα.
Δεν κυβέρνησε με το βλέμμα στην επόμενη δημοσκόπηση, αλλά με το βλέμμα στην επόμενη μέρα. Και αυτό, στην ελληνική πολιτική σκηνή, δεν είναι αυτονόητο.
Ο Μητσοτάκης δεν είναι χαρισματικός με τον παραδοσιακό, λαϊκίστικο όρο.
Είναι χαρισματικός με έναν πιο σπάνιο τρόπο: ξέρει πού πάει.
Η μεθοδικότητά του — συχνά παρεξηγημένη ως «τεχνοκρατισμός» — αποδείχθηκε τελικά πολιτικό πλεονέκτημα. Γιατί σε έναν κόσμο αβεβαιότητας, οι πολίτες δεν αναζητούν φωνές. Αναζητούν πυξίδα.
Και αυτή η πυξίδα εκφράστηκε:
• στη διοικητική μεταρρύθμιση,
• στον ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους,
• στη σταθερή εξωτερική πολιτική,
• στη σοβαρή αντιμετώπιση της οικονομίας.
Γιατί πέτυχε τελικά;
Για έναν απλό λόγο:
Δεν προσπάθησε να γίνει αρεστός σε όλους. Προσπάθησε να είναι αποτελεσματικός.
Σε μια χώρα όπου η πολιτική συχνά ταυτίζεται με την υπερβολή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε τη σταθερότητα.
Σε μια κοινωνία που έχει καεί από εύκολες υποσχέσεις, επέλεξε τη δύσκολη αλήθεια.
Και σε ένα πολιτικό σύστημα μαθημένο στη διαχείριση του χθες, επέλεξε να μιλήσει για το αύριο.
Δέκα χρόνια ηγεσίας και έξι χρόνια διακυβέρνησης δεν είναι απλώς ένας χρονικός σταθμός. Είναι μια πολιτική τομή.
Ο Μητσοτάκης δεν είναι αλάνθαστος.
Αλλά είναι συνεπής.
Και σε περιόδους πολλαπλών κρίσεων, η συνέπεια είναι μορφή ηγεσίας.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το μυστικό της επιτυχίας του:
ότι δεν κυβέρνησε για να γράψει συνθήματα.
Κυβέρνησε για να αφήσει αποτέλεσμα.
Γράφει η: Ζήκου Βούστρου Αλεξάνδρα – φοιτ. Νομικής Universite Sorbonne Paris Nord -τελ.φοιτ. Βιολογίας University of Ioannina – μέλος της Επιτροπής Επικοινωνίας τους Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας. Πολιτική Τέσσερα…
Σε πλήρη επιχειρησιακή ανάπτυξη τίθεται από τα μέσα Μαρτίου η νέα Γενική Διεύθυνση Δυνάμεων Ελέγχου Οικονομικών Συναλλαγών (ΔΕΟΣ), που συγκροτεί η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων…
Από το Replay στο Νοσοκομείο της Νίκαιας – Όταν η Πολιτική Γίνεται UEFA. Γράφει ο Άκης Δαγλαρτζής, Μέλος Δ.Σ Παθολογικό Νοσοκομείο Αθηνών Σπηλιοπουλειο ‘Η Αγία…
Η σύγκριση μιας ενδεχόμενης στρατιωτικής επιχείρησης κατά του Ιράν με την επιχείρηση σύλληψης του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για το εύρος και…
Στη σύγχρονη αυτοδιοίκηση, όπου η αποτελεσματικότητα και η κοινωνική ευθύνη συχνά μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ο Στάθης Ψυρρόπουλος ξεχωρίζει ως μια φωνή προοπτικής, λειτουργικής ανανέωσης…
Οικονομία δύο ταχυτήτων στον τουρισμό το 2025: Άνοδος στα καταλύματα, πτώση στην εστίαση. 3.3 Εικόνα «δύο ταχυτήτων» παρουσίασε ο τουριστικός και επισιτιστικός κλάδος το 2025,…
