Η Ελλάδα φαίνεται να απέκτησε μια νέα κατηγορία πολιτών: εκείνους που δικαιούνται άμεση αστυνομική φροντίδα και εκείνους που απλώς δικαιούνται συλλυπητήρια. ταξί
Η υπόθεση της Δέσποινας Βανδή και η τραγωδία της Κυριακής Γρίβα δεν είναι δύο ξεχωριστά περιστατικά. Είναι δύο όψεις του ίδιου, βαθιά προβληματικού κράτους. Ενός κράτους που επιλέγει ποιον θα προστατέψει και ποιον θα εγκαταλείψει. ταξί ταξί ταξί ταξί ταξί
Η Ελληνική Αστυνομία έσπευσε να υπερασπιστεί την απόφαση μεταφοράς της τραγουδίστριας με περιπολικό, επικαλούμενη «λόγους ασφαλείας». Ωστόσο, σύμφωνα με τα ίδια τα στοιχεία, δύο συνεργάτες της Βανδή παρέμειναν στο σημείο της βλάβης. Αν πράγματι υπήρχε κίνδυνος, γιατί δεν απομακρύνθηκαν και αυτοί; Ή μήπως η «ασφάλεια» αφορά μόνο όσους χωρούν στο τηλεοπτικό πλάνο;
Η δικαιολογία καταρρέει από μόνη της. Η ΕΛ.ΑΣ. δεν ενήργησε για να αποτρέψει κάποιον κίνδυνο· ενήργησε για να εξυπηρετήσει μια επώνυμη. Και αυτό είναι λυπηρό όχι μόνο για την εικόνα της αστυνομίας, αλλά κυρίως για το μήνυμα που στέλνει στην κοινωνία: πως η αξία της προστασίας εξαρτάται από το ποιος είσαι.
Σε απόλυτη αντίθεση, η Κυριακή Γρίβα είχε ζητήσει βοήθεια από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων. Είχε εκφράσει φόβο, είχε παρακαλέσει για συνοδεία. Και η απάντηση που πήρε ήταν «το περιπολικό δεν είναι ταξί». Λίγες ώρες αργότερα, δολοφονήθηκε. Ο πατέρας της, σπαρακτικός μέσα στην απλότητα του λόγου του, είπε: «Καλώς συνόδευσαν τη Βανδή. Το δικό μου παιδί γιατί όχι;». Η ερώτησή του έμεινε αναπάντητη — γιατί δεν υπάρχει απάντηση που να μην είναι ντροπιαστική.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, εμφανίστηκε και πάλι με την ίδια γνωστή συνταγή: συγκίνηση, «συντριβή», υπόσχεση για «έρευνα σε βάθος». Όμως πόσες έρευνες χρειάζονται για να καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά συστημική παθογένεια; Η αστυνομία υπό την πολιτική του εποπτεία έχει μετατραπεί σε μηχανισμό δημοσίων σχέσεων. Εκεί όπου η ταχύτητα και η φροντίδα καθορίζονται όχι από την επικινδυνότητα μιας κατάστασης, αλλά από τη δημοσιότητα του προσώπου. Εκεί όπου το περιπολικό γίνεται άλλοτε λιμουζίνα και άλλοτε άφαντο.
Η ευθύνη δεν είναι επιχειρησιακή — είναι πολιτική. Και βαραίνει εκείνον που κρατά το χαρτοφυλάκιο της Προστασίας του Πολίτη. Ο Χρυσοχοΐδης δεν μπορεί να παριστάνει τον θεατή κάθε φορά που το Σώμα που διοικεί εκτίθεται. Δεν μπορεί να χειροκροτεί τους «ευσυνείδητους» αστυνομικούς της Βανδή και να θρηνεί για τους «αστοχούντες» στην περίπτωση της Γρίβα. Ο ίδιος όρισε το πλαίσιο, ο ίδιος έχει και την ευθύνη.
Γιατί, στην τελική, αν το περιπολικό «δεν είναι ταξί», τότε δεν είναι ούτε προνόμιο. Δεν είναι εργαλείο επικοινωνίας, ούτε υπηρεσία VIP. Είναι δημόσιος θεσμός — και οφείλει να υπηρετεί με τον ίδιο ζήλο τον ανώνυμο εργάτη και τη διάσημη τραγουδίστρια.
Η κοινωνία κουράστηκε από υπουργούς που «συντρίβονται» μετά από κάθε αποτυχία. Θέλει υπουργούς που προλαμβάνουν, που διορθώνουν, που αλλάζουν. Αν ο κ. Χρυσοχοΐδης δεν μπορεί να το κάνει, τότε απλώς συντηρεί μια αστυνομία που προστατεύει τα ονόματα, όχι τις ζωές.
Και σε μια δημοκρατία, αυτό είναι η πιο επικίνδυνη μορφή αδικίας.
Στη σύσταση της Επιτροπής Συμπερίληψης Ελλήνων Τσιγγάνων – Ρομά προχωρά το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας, στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών του για την ενίσχυση της συμμετοχής των…
Αρθρογραφεί ο: Γιώργος Κατημερτζής, μέλους του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ) ΚΚΕ Σε περιόδους διεθνούς αστάθειας, όπου η γεωπολιτική πραγματικότητα μεταβάλλεται με ταχύτητα και οι…
Σε μια περίοδο όπου η πολιτική συχνά κατηγορείται ότι απομακρύνεται από την κοινωνία, υπάρχουν πρόσωπα που επιλέγουν να κινηθούν ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση. Πρόσωπα που…
Τίνος Πόλεμος Είναι, Τελικά;
Στις 7 Μαρτίου, από τις 10:00 έως τις 16:00, ο Δημοτικός Πολυχώρος «Γαλαξίας» στην Πλατεία Νέας Σμύρνης φιλοξενεί την 1η Ημέρα Σταδιοδρομίας στη Νέα Σμύρνη,…
Γράφει ο Κωνσταντίνος Γλούμης: Γενικός Γραμματέας Δημογραφικής και Στεγαστικής Πολιτικής«του Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας»
