Τέμπη: Μια τραγωδία που απαιτεί απαντήσεις και αλλαγές

Γράφει ο: Άκης Δαγλαρτζής

Πλησιάζουμε δύο χρόνια από τη φονική σύγκρουση στα Τέμπη, και το συλλογικό τραύμα παραμένει ανοιχτό. Η οδύνη των οικογενειών των θυμάτων, η οργή της κοινωνίας και το αίσθημα αδικίας είναι ακόμα εδώ. Και δικαίως. Γιατί το δυστύχημα αυτό δεν ήταν απλώς μια «κακιά στιγμή», ούτε ένα τυχαίο γεγονός. Ήταν το αποτέλεσμα διαχρονικών παθογενειών, αδράνειας και μιας κουλτούρας ατιμωρησίας που στοιχειώνει τη χώρα μας εδώ και δεκαετίες.

Τέμπη: Μια τραγωδία που απαιτεί απαντήσεις και αλλαγές

Τα Τέμπη δεν ήταν το πρώτο προειδοποιητικό σήμα. Για χρόνια, ειδικοί και εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για ελλείψεις στην ασφάλεια, για εγκαταλειμμένες υποδομές, για ένα σύστημα τηλεδιοίκησης που έπρεπε να λειτουργεί και δεν λειτουργούσε. Το 2023, στην καρδιά της Ευρώπης, ένα δυστύχημα που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί συνέβη επειδή το κράτος δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.

Και αυτό δεν βαραίνει μόνο τη σημερινή κυβέρνηση. Βαραίνει όλους όσοι διαχειρίστηκαν το σιδηροδρομικό δίκτυο εδώ και χρόνια. Όλους όσοι υπέγραφαν έργα που δεν ολοκληρώθηκαν, όσους έκαναν τα «στραβά μάτια» σε καθυστερήσεις, όσους δεν έβαλαν την ασφάλεια των πολιτών πάνω από τη γραφειοκρατία και τις πολιτικές σκοπιμότητες.

Η κυβέρνηση απέναντι σε μια σκληρή πραγματικότητα Τέμπη

Η κυβέρνηση αυτή ανέλαβε την ευθύνη της. Από την πρώτη στιγμή αναγνώρισε ότι έγιναν λάθη, ότι υπήρξαν καθυστερήσεις, ότι το κράτος απέτυχε να προστατεύσει τους πολίτες του. Και αυτό είναι κάτι που, στην Ελλάδα της μετάθεσης ευθυνών, δεν είναι αυτονόητο.

Αλλά η ανάληψη ευθύνης δεν αρκεί. Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις, αλλά απτά αποτελέσματα. Και η κυβέρνηση έχει μια δύσκολη αποστολή: αρχικά να αποδοθεί άμεσα δικαιοσύνη και εν συνεχεία να ανοίξει άμεσα ο δρομος, για μια νέα εποχή στον σιδηρόδρομο και στις δημόσιες υποδομές γενικότερα. Ήδη έχουν ανακοινωθεί σημαντικά μέτρα, έχουν γίνει βήματα προς την αναβάθμιση της ασφάλειας, αλλά η πρόοδος πρέπει να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί.

Όχι άλλες χαμένες ζωές για να αλλάξει κάτι

Αν υπάρχει ένα μάθημα από αυτή την τραγωδία, είναι ότι η χώρα μας δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει άλλο. Η σιδηροδρομική ασφάλεια δεν μπορεί να εξαρτάται από την «τύχη», τις ικανότητες ενός σταθμάρχη ή την καλή διάθεση της εκάστοτε κυβέρνησης. Χρειάζεται μια διακομματική, εθνική στρατηγική που θα διασφαλίσει ότι ποτέ ξανά δεν θα θρηνήσουμε αθώες ζωές λόγω κρατικής ανεπάρκειας.

Οι οικογένειες των θυμάτων ζητούν δικαιοσύνη, η κοινωνία απαιτεί αλλαγές και η κυβέρνηση οφείλει να τις υλοποιήσει. Δεν χωρούν άλλες καθυστερήσεις. Γιατί ο σιδηρόδρομος πρέπει να γίνει ξανά ασφαλής. Γιατί η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν αποκαθίσταται με λόγια, αλλά με έργα. Και γιατί, πάνω από όλα, το χρέος μας στους 57 ανθρώπους που χάθηκαν είναι να μην αφήσουμε ποτέ ξανά κάτι τέτοιο να συμβεί.