Ο Γενικός Γραμματέας Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο, Δημήτρης Γλυμής, πραγματοποίησε πρόσφατη επίσκεψη στις Σέρρες, αποδεικνύοντας έμπρακτα την προσωπική του ευαισθησία για την περιοχή και την αποφασιστικότητά του να υπηρετήσει την πολιτική της κυβέρνησης με συνέπεια και υπευθυνότητα.
Στη διάρκεια της επίσκεψης, ο Γενικός Γραμματέας μετέβη στη δομή υποδοχής της περιοχής, όπου ενημερώθηκε αναλυτικά για τον τρόπο λειτουργίας και τα καθημερινά επιχειρησιακά και διοικητικά ζητήματα. Επέλεξε να βρίσκεται ο ίδιος δίπλα στα στελέχη και τους εργαζομένους, αναγνωρίζοντας το έργο τους και επιβεβαιώνοντας την ανάγκη για συνεχή στήριξη από την κεντρική διοίκηση.
Η στάση του Δημήτρη Γλυμή αντικατοπτρίζει με σαφήνεια την πολιτική φιλοσοφία της κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, που θέτει στο επίκεντρο την αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, τον σεβασμό στις τοπικές κοινωνίες και τη διαχείριση ευαίσθητων ζητημάτων με σχέδιο, σοβαρότητα και ανθρωπιά. Η προσέγγισή του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με το πνεύμα της κυβερνητικής στρατηγικής: λιγότερα λόγια, περισσότερη δουλειά.
Στο πλαίσιο αυτό, εξήρε και στήριξε το έργο του Υπουργού Θάνου Πλεύρη, αναδεικνύοντας την ανάγκη για συνέχεια στις πολιτικές που έχουν αποδώσει αποτελέσματα και ενίσχυσαν την εμπιστοσύνη του πολίτη προς το κράτος. Η τεχνοκρατική προσέγγιση και ο σεβασμός στο ανθρώπινο στοιχείο αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της γραμμής που ακολουθεί ο κ. Γλυμής.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στα σώματα ασφαλείας, εκφράζοντας τον βαθύ σεβασμό του προς την Ελληνική Αστυνομία, που καθημερινά συμβάλλει με αυταπάρνηση στη διασφάλιση της νομιμότητας και της κοινωνικής ισορροπίας, καθώς και στα στελέχη του Λιμενικού Σώματος, τα οποία δίνουν καθημερινές μάχες στα θαλάσσια σύνορα της πατρίδας με επαγγελματισμό, ανθρωπιά και θάρρος.
Η επίσκεψη του Δημήτρη Γλυμή στις Σέρρες δεν ήταν συμβολική. Ήταν ουσιαστική, συντονισμένη και απολύτως προσανατολισμένη στο να γεφυρώσει την κρατική λειτουργία με την πραγματικότητα της τοπικής κοινωνίας. Ήταν μία ακόμη απόδειξη ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη διαθέτει στελέχη που εργάζονται αθόρυβα, θεσμικά και με συνέπεια – με μοναδικό γνώμονα το αποτέλεσμα.
45 συγχωνεύσεις στρατοπέδων, υπόγεια οχυρωματικά έργα, αυξήσεις για τους στρατεύσιμους ανακοίνωσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας. Δείτε πίνακες με την παρουσίαση των αλλαγών στο πλαίσιο της β’ φάσης της μεταρρύθμισης της «Ατζέντας 2030» 8
Στην παρουσίαση της νέας φάσης για την Νέα Δομή των Ενόπλων Δυνάμεων προχώρησε σήμερα το πρωί ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, ανακοινώνοντας και νέο κύμα συγχωνεύσεων στρατοπέδων, αλλά και αλλαγές στις αποδοχές των στρατεύσιμων.
Ο κ. Δένδιας έκανε λόγο για «ορατή απειλή για τις Ένοπλες Δυνάμεις», απαριθμώντας πρωτοβουλίες για την αντιμετώπισή της, όπως η «Ασπίδα του Αχιλλέα», τα 10 υπό εξέλιξη έργα του ΕΛΚΑΚ, ενώ «για πρώτη φορά στην ιστορία μας κατατέθηκε 12ετης προγραμματισμός εξοπλισμών», όπως είπε.
«Ειδικά για τις μισθολογικές αυξήσεις, ένα τμήμα αφορά το επίδομα του στόλου, αλλά και τις αποδοχές των φοιτητών των στρατιωτικών σχολών και αναμένουμε να νομοθετηθούν οι νέες αυξήσεις, οι οποίες ανεξαρτήτως πότε θα έρθει το νομοθέτημα θα ισχύουν από 1η Οκτωβρίου του 2026», παρατήρησε ο κ. Δένδιας.
Μιλώντας για τη νέα φάση στη Δομή Δυνάμεων, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας σχολίασε για το στεγαστικό πρόγραμμα των Ενόπλων Δυνάμεων ότι η φιλοδοξία είναι να χρηματοδοτηθεί από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας τους, ενώ θα ενσωματωθεί «στο νομοθέτημα (για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας) οποιαδήποτε λογική πρόταση για τη διαφάνεια της διαχείρισης που θα προέλθει από την αντιπολίτευση ή από οποιονδήποτε άλλο. Θέλουμε να είναι όλα διαυγή», σημείωσε ο κ. Δένδιας. Ο ίδιος επισήμανε πως «στα θέματα της άμυνας πρέπει να είμαστε όλοι μαζί».
Αναφορικά με την εξέλιξη του κατασκευαστικού προγράμματος, «στα 20 χρόνια είχαν κατασκευαστεί 799 κατοικίες, ενώ 1.059 κατοικίες θα έχουν κατασκευαστεί μέχρι του χρόνου τον Αύγουστο» σημείωσε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, λέγοντας ακόμη πως πρέπει «να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον που θα καθιστά την καριέρα στις Ένοπλες δυνάμεις ελκυστική».
Καταργείται η 1η Στρατιά
Μάλιστα, «το μέγεθος της απειλής είναι πολλαπλάσιο σε σχέση με εμάς» ανέφερε ο Υπουργός και για το λόγο αυτό «πηγαίνουμε σε μια ενδυνάμωση της αυτονομίας των μειζόνων σχηματισμών» όπως δήλωσε, κάνοντας παράλληλα λόγο για δημιουργία τεσσάρων ανώτατων διοικήσεων και κατάργηση της 1ης Στρατιάς. Επίσης, δημιουργούνται διοίκησης μη επανδρωμένων μέσων σε όλα τα όπλα και τα σώματα, γνωστοποίησε ο κ. Δένδιας.
Την ίδια στιγμή, συγχωνεύονται 45 ακόμη στρατόπεδα, ενώ μόνο από την κατάργηση της Στρατιάς, μας δίνει 30.000 ανθρωποώρες εξοικονόμηση τον μήνα, παρατήρησε ο κ. Δένδιας. Επιπλέον, προωθούνται υπόγεια οχυρωματικά έργα, 207 στην ηπειρωτική Ελλάδα και 315 στη νησιωτική Ελλάδα, με την ολοκλήρωση να έχει ορίζοντα τριετίας.
Τον Σεπτέμβρη η αλλαγή της θητείας
Τέλος, ο κ. Δένδιας προανήγγειλε νέο νομοσχέδιο για τη στρατιωτική θητεία και το πρόγραμμα εκπαίδευσης, το οποίο θα παρουσιαστεί τον Σεπτέμβριο, ανακοινώνοντας πως οι στρατεύσιμοι θα κατευθύνονται αποκλειστικά στον Στρατό Ξηράς και όχι στο Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία, από το 2026. Εξαίρεση αναμένεται να αποτελέσουν οι καπετάνιοι και οι μηχανικοί αεροσκαφών, ενώ τη φύλαξη των εγκαταστάσεων θα αναλάβει ο Στρατός Ξηράς.
Στο πλαίσιο αυτό, αυξάνεται η μηνιαία αποζημίωση των οπλιτών στα 100 ευρώ από τα 8 που είναι σήμερα, ενώ στα 50 ευρώ για όσους υπηρετούν στην ενδοχώρα, εξήγησε ο κ. Δένδιας, σχολιάζοντας ότι «επειδή διέρρευσε με τρόπο που δεν γνωρίζω η σημερινή ανακοίνωση, η αύξηση είναι 1.036,36% όσον αφορά τα 100 ευρώ», όπως είπε.
Δείτε αναλυτικά πίνακες της παρουσίασης που έκανε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας:
Το «πράσινο φως» για επιθέσεις βαθιά στη Ρωσία φέρεται να έδωσε ο Αμερικανός πρόεδρος. Στο τραπέζι ακόμη και οι πύραυλοι Tomahawk. Financial
Σημαντική στροφή στη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στη Ρωσία φαίνεται να σηματοδοτούν οι τελευταίες κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος, σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, ενθάρρυνε τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να εντείνει τις επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος.
Κατά πληροφορίες που επικαλείται η εφημερίδα, ο Αμερικανός πρόεδρος σε πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ζελένσκι φέρεται να ρώτησε ευθέως:
«Βολοντίμιρ, μπορείς να χτυπήσεις τη Μόσχα; Μπορείς να χτυπήσεις και την Αγία Πετρούπολη;»
Ο Ουκρανός ηγέτης φέρεται να απάντησε θετικά, δηλώνοντας:
«Απολύτως. Μπορούμε, αν μας δώσετε τα όπλα.»
Ο Τραμπ εξετάζει Tomahawk για το Κίεβο
Η συνομιλία αυτή έρχεται στον απόηχο πληροφοριών από την Ουάσινγκτον, σύμφωνα με τις οποίες ο Τραμπ εξετάζει το ενδεχόμενο να στείλει ακόμη και πυραύλους Tomahawk στην Ουκρανία, μια κίνηση που θα αύξανε κατακόρυφα την πίεση προς τη Μόσχα. Οι ίδιοι πύραυλοι χρησιμοποιήθηκαν πρόσφατα σε επιθέσεις κατά ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων και έχουν εμβέλεια που τους επιτρέπει να πλήξουν στόχους στο εσωτερικό της Ρωσίας, ακόμα και στη ρωσική πρωτεύουσα.
Προς το παρόν, οι Tomahawk δεν περιλαμβάνονται στη λίστα εξοπλισμών που ο Λευκός Οίκος έχει αποφασίσει να παραδώσει στην Ουκρανία, ωστόσο πηγές αναφέρουν ότι «θα μπορούσαν να αναπτυχθούν αργότερα, εάν ο Τραμπ θελήσει να αυξήσει περαιτέρω τη διαπραγματευτική πίεση προς τη Ρωσία».
Πράσινο φως για ATACMS
Στο μεταξύ, ο Αμερικανός πρόεδρος φέρεται να έχει ήδη εγκρίνει την πλήρη χρήση των 18 πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς ATACMS που διαθέτει το Κίεβο. Οι ATACMS, με δραστικό εύρος έως 300 χλμ., δεν μπορούν να πλήξουν τη Μόσχα ή την Αγία Πετρούπολη, ωστόσο δίνουν στην Ουκρανία τη δυνατότητα να καταστρέψει στρατιωτικές βάσεις, αεροδρόμια και αποθήκες καυσίμων βαθιά εντός της ρωσικής επικράτειας – στόχους που μέχρι πρότινος βρίσκονταν εκτός εμβέλειας.
Αξιωματούχοι του Πενταγώνου πιέζουν εδώ και μήνες να δοθεί στην Ουκρανία το «ελεύθερο» για τέτοια πλήγματα, με το επιχείρημα ότι μόνο υπό την απειλή σοβαρής στρατιωτικής πίεσης θα καθίσει ο Βλαντίμιρ Πούτιν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Οι λόγοι πίσω από την κλιμάκωση
Σύμφωνα με πηγές στον Λευκό Οίκο, η απόφαση του Τραμπ να ανεβάσει τους τόνους απέναντι στη Ρωσία οφείλεται σε τρεις βασικούς λόγους:
Προσωπική ενόχληση: Ο Τραμπ εκτιμά ότι ο Πούτιν τον περιφρονεί, υποκρινόμενος πως θέλει ειρήνη, ενώ στην πραγματικότητα αγνοεί τα αμερικανικά καλέσματα για κατάπαυση πυρός.
Ενίσχυση της αποτροπής: Η πρόσφατη επιχείρηση με βομβαρδιστικά B-2 και Tomahawk κατά του Ιράν απέδειξε, κατά τον Τραμπ, την αποτελεσματικότητα της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος.
Πίεση για διαπραγματεύσεις: Ο Αμερικανός πρόεδρος εκτιμά ότι μόνο υπό την απειλή μιας γενικευμένης στρατιωτικής σύγκρουσης ο Πούτιν θα δεχθεί σοβαρές συνομιλίες.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνη κλιμάκωση του πολέμου, με απρόβλεπτες συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή αλλά και για τη διεθνή σταθερότητα.
Σημαντική διαφοροποίηση
Η στάση του Τραμπ μεταβάλλεται σημαντικά: από μια σκοπιανή προσέγγιση, όπως είχε εκφράσει σε συνάντησή τους τον Φεβρουάριο όπου προειδοποιούσε τον Ζελένσκι να μην προκαλέσει τον πόλεμο Παγκόσμιας Κλίμακας, περνά τώρα σε ανοικτή ενθάρρυνση επιθετικών κινήσεων . Ο Τραμπ φαίνεται να αλλάζει στρατηγική: από διπλωματία, σε στρατιωτική κλιμάκωση και οικονομική πίεση.
Αντίδραση της Ρωσίας
Το Κρεμλίνο χαρακτηρίζει την είδηση «παραπληροφόρηση» ή «φάρσα», όπως δήλωσε ο Ρώσος ΥΠΕΞ σε τηλεδιάσκεψη, υποστηρίζοντας ότι ο Τραμπ ασκεί πιέσεις από την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ .
Σχεδιάζει να δώσει στην Ουκρανία τα ATACMS, ενώ εξετάζει σοβαρά και τα Tomahawk.
Βρίσκεται σε φάση συμμαχιών με ευρωπαϊκές χώρες ώστε να αποσταλούν όπλα, παρακάμπτοντας το Κογκρέσο. Η Ρωσία ήδη απαντά διπλωματικά, απορρίπτοντας το σενάριο ως ψευδές. Εάν θέλεις, μπορώ να σε ενημερώσω αναλυτικότερα για την κατάσταση στο Κογκρέσο, τις ευρωπαϊκές αντιδράσεις ή τα νομικά – πολιτικά περιθώρια μιας τέτοιας στρατιωτικής αποστολής.
Πολλές φορές έχουμε ακούσει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης οτι οδηγούμαστε στο 3o παγκόσμιο πόλεμο, το αναφέρουν συνεχώς πολιτικοί, δημοσιογράφοι, αναλυτές κλπ.
Είναι όμως έτσι? Δυστυχώς ναι, η ανθρωπότητα πλέον βαδίζει στο μονοπάτι του πολέμου ολοταχώς . Υπήρξαν αναλυτές που προειδοποιούν για έναν πιθανό παγκόσμιο πόλεμο από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας.
Ας δούμε όμως πως φτάσαμε μέχρι εδώ. Πρώτος λόγος για το σημερινό πολιτικό σκηνικό είναι ότι το πλανητικό σύστημα έχει γίνει πλέον πολυπολικό ,με απλά λόγια πολλές ισχυρές δυνάμεις για έναν μόνο πλανήτη.
Τα κράτη μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο βρήκαν έναν χώρο να αναπτυχθούν και οικονομικά, πληθυσμιακά και στρατιωτικά καθώς οι μεγάλοι πόλεμοι δεν ήταν πλέον στην ατζέντα. Η Κίνα, η Ινδία το Πακιστάν, η Βραζιλία η βόρεια Κορέα η νότια Αφρική η Σαουδική Αραβία κτλ ήταν οντότητες που μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ή ήταν αποικίες των ευρωπαϊκών δυνάμεων ή πολύ αδύναμα κράτη για να απειλήσουν συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων όπως ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ .
Με την πτώση της σοβιετικής ένωσης έμεινε ένα κενό εξουσίας που πολύ στρατηγικοί παίκτες θέλουν να το καλύψουν ,με πρώτη την Κίνα και την Ρωσία που τα τελευταία χρόνια έχουν ενωθεί με ισχυρούς δεσμούς.
Όπως και στο προηγούμενο πόλεμο έτσι και τώρα η κύρια αιτία ήταν η παγκόσμια οικονομική κρίση, εκείνη την εποχή η φτώχεια και η συνθήκη των Βερσαλλιών οδήγησαν την Γερμανία σε ακραίες συνθήκες με αποτέλεσμα ο λαός να εμπιστευτεί των Χίτλερ για να λύσει τα προβλήματα τους και να τους δώσει πίσω την χαμένη τους εθνική υπερηφάνεια.
Την σημερινή εποχή τα προβλήματα ξεπήδησαν αφενός από την οικονομική κρίση του 2008 που δημιούργησε ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις χώρες που {παραγωγούς} και στις χώρες {καταναλωτές}, αλλά και από την ανικανότητα των δυτικών συμμάχων να προβλέψουν πως η Ρωσία θα ανακάμψει και θα διεκδικήσει καλύτερη θέση στην παγκόσμια πολιτική σκακιέρα, ενώ μαζί της θα έρθουν και νέες δυνάμεις με ισχυρή θέληση για κυριαρχία έφερε την Ευρώπη σε αυτή την κατάσταση.
Ένας από τους κύριους λόγους μιας μεγάλης σύρραξης στην Ευρώπη με την Ρωσία είναι η είσοδος στο ΝΑΤΟ, κρατών της πρώην ΕΣΣΔ όπως η βαλτικές χώρες, αλλά και της Φινλανδίας που είναι άμεση απειλή για την Ρωσία καθώς χαλάει την αρχιτεκτονική της Ασφάλεια , καθώς τα φιλανδικά σύνορα απέχουν λίγα μόνο χιλιόμετρα από την ιστορική πρωτεύουσα των Ρώσων την Αγία Πετρούπολη.
Αυτή η λογική της Νατοικης επέκτασης ξύπνησε έναν αρχέγονο αίσθημα των Ρώσων , την ανασφάλεια αν το δούμε ιστορικά η Ρωσία έχει δεχθεί αρκετές εισβολές που απείλησαν την υπάρξει της όπως της Πολωνίας , Σουηδίας, Γαλλίας αλλά και της Γερμανίας δυο φορές κατά τους παγκόσμιους πολέμους ,για αυτό είναι φυσικό η Ρωσία να αισθάνεται ανασφάλεια με τα ΝΑΤΟικα Στρατεύματα στα σύνορα της.
Από την άλλη μεριά, η Ευρώπη, που αντιμάχεται σφοδρά τη Ρωσία καθώς αισθάνεται την απειλή πολύ κοντά της, έχει αρχίσει τους μαζικούς επανεξοπλισμούς για να προλάβει μια ενδεχόμενη ρωσική επίθεση, σε περίπτωση που χειροτερέψουν τα πράγματα. Δεν είναι πλέον και πολύ σίγουροι ότι η Αμερική του Τραμπ θα τους βοηθήσει.
Έτσι, η Ευρώπη μπαίνει σε έναν φαύλο κύκλο ανασφάλειας απέναντι στον ρωσικό κίνδυνο, όπως έγινε και στον Ψυχρό Πόλεμο, μόνο που τώρα οι όροι είναι πολύ πιο σκληροί. Σε ένα άλλο μέρος της υφηλίου, στη Μέση Ανατολή, που συνεχώς ταράζεται από πολεμικές συγκρούσεις, η κατάσταση είναι εξίσου ανησυχητική.
Ο πόλεμος Αράβων με τους Ισραηλινούς δεν αποτελεί κάτι νέο για τα παγκόσμια δεδομένα. Όμως, στις 7 Οκτωβρίου 2023, η τρομοκρατική οργάνωση που ελέγχει τη Γάζα επιτέθηκε βάναυσα εναντίον του Ισραήλ, φέρνοντας ξανά τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Ο ουσιαστικός σκοπός της επίθεσης ήταν να ακυρώσει τις συνομιλίες μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας για την αναγνώριση του ισραηλινού κράτους (Συμφωνίες του Αβραάμ), κάτι που θα έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση τη Χαμάς, καθώς θα έχανε τη στήριξη ενός σημαντικού μουσουλμανικού κράτους.
Ο πόλεμος εξελίχθηκε με μια προσωρινή προέλαση της Χαμάς εντός του Ισραήλ και στη συνέχεια ανακόπηκε, με το Ισραήλ να θέτει σε κατάσταση πολιορκίας τη Γάζα μέχρι και σήμερα. Παράλληλα, ο πόλεμος επεκτάθηκε και στον Λίβανο, με σκοπό να καμφθούν οι άμυνες της σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ, που είναι στενός σύμμαχος του Ιράν. Το Ιράν αποτελεί και τον κύριο υπεύθυνο για την αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή, καθώς συνδέεται άμεσα με πολλές τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Χαμάς στη Γάζα, οι Χούθι στην Υεμένη και η Χεζμπολάχ στον Λίβανο.
Το κυρίως όμως ζήτημα που θα κρίνει την ειρήνη στην περιοχή δεν είναι άλλο παρά οι ιρανοϊσραηλινές σχέσεις, που κλιμακώνονται επικίνδυνα. Το Ιράν, ως μια αναθεωρητική δύναμη με ακραία χαρακτηριστικά ισλαμικού φονταμενταλισμού, έχει δεχτεί πολλές επιθέσεις από τη Δύση, με πρώτη το 2020 τη δολοφονία του Ιρανού αρχιστρατήγου στη Βαγδάτη, Κασέμ Σουλεϊμανί, και πρόσφατα, στις 13 Ιουνίου, μια σφοδρή επίθεση από το Ισραήλ που στόχευσε το πυρηνικό του πρόγραμμα, στρατιωτικές εγκαταστάσεις αλλά και ανώτατους αξιωματούχους. Μια επίθεση που εξόργισε το Ιράν και, φυσικά, δεν μπορεί να μείνει ατιμώρητη, καθώς η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.
Οι εξελίξεις ακόμα τρέχουν στη Μέση Ανατολή και πλέον, μετά τις σφοδρές πυραυλικές επιθέσεις τόσο του Ισραήλ όσο και του Ιράν, η κατάσταση είναι στο «κόκκινο». Μένει να δούμε αν θα βρεθεί μια λύση ή αν θα προχωρήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση. Ενώ βλέπουμε πώς εξελίσσεται ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, ένα άλλο, πιο σιωπηλό μέτωπο είναι έτοιμο να εκραγεί.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα επηρεάσει και τις σχέσεις στην Απω Ανατολή και την Ινδική Υποήπειρο. Από το Πακιστάν μέχρι το Βλαδιβοστόκ, η περιοχή βρίσκεται επίσης σε τεταμένη κατάσταση. Πρόσφατα θυμόμαστε τους οικονομικούς δασμούς που επέβαλε ο Τραμπ στην Κίνα — κάτι πολύ σοβαρό για την κινεζική οικονομία, καθώς το ΑΕΠ της εξαρτάται άμεσα από τις εξαγωγές. Οι δασμοί έφτασαν το 145%, προκαλώντας μεγάλο πονοκέφαλο στο Πεκίνο.
Παρά το γεγονός ότι η κρίση αυτή σταθεροποιήθηκε εν μέρει, τοποθετώντας τους δασμούς στο 55%, η Κίνα δεν μπορεί να αποδεχτεί αυτή την κατάσταση. Το δασμολογικό ζήτημα κάμπτει τη δυναμική της οικονομίας της, ενώ αν προσθέσουμε και τον κίνδυνο που αποτελούν για το Πεκίνο οι συμμαχίες των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιουργείται το τέλειο πεδίο για μια μελλοντική αντιπαράθεση με τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και την Ταϊβάν. Αυτές, από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, έχουν αρχίσει να ανασυγκροτούν τις δυνάμεις τους και να κάνουν στρατηγικές συμμαχίες με γειτονικά κράτη, όπως οι Φιλιππίνες, για να αναχαιτίσουν την αναδυόμενη κινεζική επιρροή.
Ενώ αυτός ο «σιωπηρός πόλεμος» εξελίσσεται στην Απω Ανατολή, ένας πραγματικός πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ινδία. Το ινδικό κράτος δέχεται για άλλη μια φορά την επιθετικότητα του Πακιστάν στο Κασμίρ. Αυτή η σύγκρουση αποτελεί και πεδίο αντιπαράθεσης άλλων κρατών, καθώς το Πακιστάν, που είναι σύμμαχος της Κίνας, μάχεται την Ινδία, η οποία πλέον είναι πολύ κοντά στη Δύση. Η διαμάχη της με την Κίνα την απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από τους BRICS, με αποκορύφωμα την άρνησή της να συμμετάσχει στην αποδολαριοποίηση στη σύνοδο στο Καζάν.
Εδώ έρχεται και η Ελλάδα, που τα τελευταία χρόνια αναβάθμισε σημαντικά τις σχέσεις της με την Ινδία, λόγω της στενής συνεργασίας της Τουρκίας με το Πακιστάν σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο. Θέλοντας λοιπόν η Ινδία να μπλοκάρει αυτή τη συνεργασία, ανέπτυξε δυναμικές σχέσεις με την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, δημιουργώντας μια ικανή συμμαχία που αναμένεται να διαρκέσει καιρό, καθώς συμφέρει όλους τους εμπλεκόμενους. Έχουν κοινά συμφέροντα αλλά και κοινούς εχθρούς.
Όπως καταλαβαίνουμε, ο κόσμος πλέον έχει μοιραστεί σε στρατόπεδα, καθώς οι εξελίξεις τρέχουν σε πολλές περιοχές. Τίποτα δεν μοιάζει ικανό να σταματήσει έναν επερχόμενο πόλεμο, που όπως όλα δείχνουν θα έρθει αυτή τη φορά από την Ανατολή. Εκεί βρίσκονται πλέον οι αναδυόμενες αλλά και οι αναθεωρητικές δυνάμεις. Σκεφτόμενος αυτή την κατάσταση, αντιλαμβάνομαι πόσο τραγικά επαναλαμβάνεται η ιστορία. Ακόμα και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε πολλά στοιχεία από όσα βλέπουμε σήμερα. Δυστυχώς, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να σταματήσει αυτή την αναδιανομή εξουσίας στον πλανήτη.
Η υπόθεση των παράνομων επιδοτήσεων που χορηγήθηκαν από τον ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζει να απασχολεί έντονα την επικαιρότητα, με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να έχει ήδη ανοίξει δικογραφία και να διερευνά το εύρος της ζημίας στα ευρωπαϊκά κονδύλια.
Μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα, ο Διευθυντής Ψηφιακής Επικοινωνίας του Πρωθυπουργού, Νίκος Ρωμανός, παραδέχθηκε ότι υπήρξαν καθυστερήσεις και αστοχίες στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που οδήγησαν στις παρατυπίες, τόνισε ωστόσο ότι «πολύ συγκεκριμένες πρωτοβουλίες είχαν ήδη αναληφθεί για να κλείσουν τα παράθυρα που επέτρεπαν τέτοια φαινόμενα».
Ο κ. Ρωμανός επεσήμανε ότι έγιναν συνεχείς αλλαγές διοικήσεων στον ΟΠΕΚΕΠΕ, κάτι που αποδεικνύει, όπως είπε, την προσπάθεια να επιλυθούν οι παθογένειες, αν και τελικά οι στόχοι δεν επετεύχθησαν στον χρόνο που έπρεπε. Παράλληλα, υπενθύμισε σειρά μεταρρυθμίσεων που προχώρησε η κυβέρνηση για να αντιμετωπιστούν χρόνιες αδυναμίες, όπως το Κτηματολόγιο, οι δασικοί χάρτες και τα σχέδια βόσκησης, που σχετίζονται άμεσα με τη διαχείριση των αγροτικών ενισχύσεων.
Θα επιστραφούν τα χρήματα Ρωμανός
Ο Διευθυντής Ψηφιακής Επικοινωνίας επανέλαβε ότι προτεραιότητα αποτελεί η επιστροφή των χρημάτων, σημειώνοντας ότι για πρώτη φορά υπάρχει τόσο έντονη πολιτική βούληση να φτάσει η υπόθεση ως το τέλος.
Ένα από τα πιο σημαντικά μέτρα, σύμφωνα με την κυβέρνηση, ήταν η απορρόφηση του ΟΠΕΚΕΠΕ από την ΑΑΔΕ πριν ακόμη αποκαλυφθεί το περιεχόμενο της δικογραφίας, με στόχο να διασφαλιστεί μεγαλύτερη διαφάνεια και έλεγχος στη διαχείριση των επιδοτήσεων. Ο κ. Ρωμανός τόνισε ότι «είναι κρίσιμο να επιστραφούν τα χρήματα που δόθηκαν παρανόμως» και διαβεβαίωσε πως «υπάρχει πλήρης πολιτική βούληση να φτάσει η υπόθεση μέχρι τέλους».
Παράλληλα, η αντιπολίτευση συνεχίζει να ασκεί έντονη κριτική, κατηγορώντας την κυβέρνηση για αδράνεια και αδυναμία να ελέγξει τη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων, ενώ φουντώνουν τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών. Ο κ. Ρωμανός χαρακτήρισε τέτοιες συζητήσεις «πολιτική αξιοποίηση της υπόθεσης» και υπογράμμισε ότι «η κυβέρνηση συνεχίζει τη μάχη κατά των παθογενειών, έχοντας ήδη πετύχει σημαντικές νίκες σε άλλους τομείς, όπως οι συντάξεις και η ψηφιακή διακυβέρνηση».
Πρόσθετα στοιχεία από την έρευνα:
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) διερευνά περιπτώσεις καταβολής επιδοτήσεων σε δικαιούχους που φέρονται να υπέβαλαν πλασματικά στοιχεία για αγροτεμάχια ή αριθμούς ζώων.
Το ύψος της ζημίας δεν έχει ακόμα επισήμως προσδιοριστεί, αλλά εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 20 εκατ. ευρώ για τα έτη 2018-2023.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) έχει αποστείλει συστάσεις προς την Ελλάδα για ενίσχυση των ελέγχων.
Σε διάστημα δύο εβδομάδων καταγράφηκε θεαματική αύξηση κατά 50% των πολιτών που έκαναν τον δωρεάν έλεγχο για την καρδιά, σύμφωνα με την αναπληρώτρια υπουργό Υγείας. Αγαπηδάκη
Τις πρωτοβουλίες του Υπουργείου Υγείας για την αντιμετώπιση των ασθενών με καρδιαγγειακά νοσήματα ανέπτυξε η Αναπληρώτρια Υπουργός Υγείας, κυρία Ειρήνη Αγαπηδάκη, στο Στρογγυλό Τραπέζι με τίτλο «Η Υγεία της καρδιάς μας: Από τη γνώση στην πρόληψη και τη θεραπεία». Αναλύοντας το πρωτοποριακό πρόγραμμα προσυμπτωματικού ελέγχου για καρδιαγγειακά προβλήματα που είναι σε εξέλιξη, σημείωσε πως η αύξηση συμμετοχής των πολιτών τις τελευταίες ημέρες είναι θεαματική.
Συγκεκριμένα, όπως είπε, σε διάστημα δύο εβδομάδων παρατηρήθηκε αύξηση κατά 50% στην προσέλευση των πολιτών για δωρεάν εξετάσεις, με αποτέλεσμα από τα 640.000 άτομα που είχαν επωφεληθεί από το screening για καρδιαγγειακά νοσήματα, πλέον να είναι περισσότερα από 1.250.000.
«Ήδη εξ αυτών περίπου 15.000 έχουν περάσει στο δεύτερο στάδιο του περαιτέρω ελέγχου, και από αυτούς 3.500 μέχρι τώρα (σ.σ έως και την ημέρα που γυρίστηκε το στρογγυλό τραπέζι, στις 13/6), περνάνε στο στάδιο του ελέγχου που αφορά στο κομμάτι της διαπίστωσης της ισχαιμίας. Και μετά βέβαια μπορεί να υπάρξει παραπομπή και στις πανεπιστημιακές κλινικές και σε άλλες για τη διάγνωση πια και αντιμετώπιση σε περίπτωση που έχουμε κάποια σοβαρή καρδιαγγειακή νόσο.
Για μένα αυτό ήταν ένα όνειρο ζωής, ασχολούμαι πολλά χρόνια με τη δημόσια υγεία και την πρόληψη και ήδη όταν υπηρετούσα στο πανεπιστήμιο είχα προσπαθήσει με κάθε δυνατό τρόπο και να ευαισθητοποιήσω τις πολιτικές ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας και να το έχουμε αυτό διότι ξέρετε το κράτος μας έχει αργήσει πάρα πολλά χρόνια για πάρα πολλούς ανθρώπους και δεν έχουμε άλλο περιθώριο», ανέφερε η κυρία Αγαπηδάκη.
Μάλιστα, έδωσε συνολικά δεδομένα για το πρόγραμμα «Προλαμβάνω» που περιλαμβάνει, επίσης, δωρεάν εξετάσεις για τον καρκίνο του μαστού, του τραχήλου της μήτρας και του παχέος εντέρου. Σύμφωνα με αυτά, σε σύνολο έξι εκατομμυρίων δικαιούχων, περισσότερα από τρία εκατομμύρια άτομα έχουν πραγματοποιήσει τις εξετάσεις τους.
Γράφει η: Βάσω Γκουντή Πολιτικός Επιστήμονας με ειδίκευση στην τοπική αυτοδιοίκηση και Project Manager Eu.
Δύο χρόνια έχουν περάσει από τις εθνικές εκλογές του 2023 και ένας χρόνος από τις ευρωεκλογές του 2024, και το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα φαίνεται να εισέρχεται σε μια νέα φάση μεταβατικότητας, ρευστότητας αλλά και αυξανόμενων προκλήσεων. Ένας
Νέα Δημοκρατία: Απόλυτη Πλειοψηφία Υπό Πίεση – Ορατός ο Εσωκομματικός Πόλος
Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη δύναμη και μετά τις στις ευρωεκλογές αλλά με μία μείωση του ποσοστού της. Η εικόνα αυτή δείχνει ότι ναι μεν υπάρχει ένας προβληματισμός των ψηφοφόρων ,που είναι αναμενόμενος αν αναλογιστεί κανείς και την πάροδο των 6 και πλέον ετών εξουσίας της . Η ΝΔ μέσα σε ένα διάστημα 6 ετών κατάφερε να διαχειριστεί κρίσιμες καταστάσεις (λ.χ. Πανδημία), να περάσει κρίσιμα – διχαστικά νομοσχέδια (π.χ. γάμος ομόφυλων ζευγαριών) και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων με επιτυχία. Ωστόσο όσον αφορά τη δημοσκοπική διαφορά , θα πρέπει άμεσα να ληφθούν μέτρα(λόγω χάριν για την ακρίβεια) προκειμένου το κόμμα να σημειώσει μία πιο ανοδική πορεία.
Πίσω από τη δημοκοπική διαφορά, ωστόσο, διαφαίνεται ένα άλλο, πιο δομικό πρόβλημα: η ύπαρξη ενός σταθερά διευρυμένου εσωκομματικού ρεύματος που αντιδρά στις επιλογές και το ύφος διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ιδιαίτερα ανησυχητική, λοιπόν, είναι η ενίσχυση ενός εσωκομματικού αντιμητσοτακικού πόλου. Πρόκειται για ένα ρεύμα που δεν έχει ακόμη ενιαία πολιτική έκφραση, ένα μωσαϊκό φωνών που περιλαμβάνει στελέχη από την καραμανλική πτέρυγα, βουλευτές με πιο πατριωτικό ή λαϊκό προφίλ, και στελέχη που θεωρούν πως το κόμμα αποξενώθηκε από τις παραδοσιακές του ρίζες.
Η δυσαρέσκεια εντείνεται συνεχώς και πλέον είναι έκδηλη. Η πρόσφατη δημόσια κριτική βουλευτών μετά τις ευρωεκλογές και οι κατ’ ιδίαν επαφές σε πτέρυγες της ΝΔ δείχνουν η κυβέρνηση δέχεται πλέον όχι μόνο εξωτερική, αλλά και εσωτερική πίεση. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αφορούν μόνο το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και την ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος, τον τρόπο διακυβέρνησης και την απώλεια επαφής με τη “λαϊκή δεξιά” και το πολιτικό κέντρο.
Η πρόκληση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι διπλή: να διορθώσει αυτήν την δημοσκοπική διαφορά ταυτόχρονα να επανενώσει το κόμμα, διαμορφώνοντας έναν συνεκτικό πολιτικό λόγο που θα πείθει τόσο το κοινωνικό κέντρο όσο και τις πιο συντηρητικές, πατριωτικές φωνές στο εσωτερικό της ΝΔ.
Αν επιτευχθεί αυτή η ισορροπία ,ο κίνδυνος αποσυσπείρωσης της ΝΔ στις επόμενες θα μειωθεί και το κόμμα θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διοικήσει με αξιοπιστία.
ΣΥΡΙΖΑ: Στάδιο Αβεβαιότητας και Κρίσης Ταυτότητας
Ένα χρόνο μετά τις ευρωεκλογές του 2024, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να βιώνει μια παρατεταμένη κρίση ταυτότητας, στρατηγικής και ηγεσίας. Η πορεία του κόμματος από τη δεύτερη θέση εξουσίας το 2019 στη σημερινή του κατάσταση θυμίζει καθοδική σπείρα: απομακρυσμένος από τα κοινωνικά του ερείσματα, χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα και με αλλεπάλληλες εσωτερικές ρήξεις.
Η ανάδειξη του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος τον Σεπτέμβριο του 2023 υπήρξε μια τομή που υποσχόταν ανανέωση και εξωστρέφεια, αλλά τελικά κατέληξε να επιταχύνει την κρίση. Ο Κασσελάκης δεν κατάφερε να γεφυρώσει τα χάσματα εντός του κόμματος ούτε να διαμορφώσει μια συνεκτική πολιτική ατζέντα.
Η ήττα στις ευρωεκλογές του 2024, αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα. Οι διαρκείς εσωκομματικές προστριβές, η αποχώρηση ιστορικών στελεχών, οι ασαφείς τοποθετήσεις σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα και η απουσία κοινωνικής διείσδυσης δημιούργησαν ένα ασφυκτικό περιβάλλον.
Τελικά, υπό την πίεση της αποτυχίας και της εσωτερικής αμφισβήτησης, ο Στέφανος Κασσελάκης ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ηγεσία, αφήνοντας πίσω του ένα κόμμα βαθιά διχασμένο, πολιτικά αποδυναμωμένο και οργανωτικά αποσυντονισμένο.
ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ: Δυναμική χωρίς Ρήξη
Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ενισχυμένο αλλά δεν έχει καταφέρει ακόμα να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά των άλλων κομμάτων. Το δίλημμα είναι σαφές: θα επιχειρήσει να καταλάβει το χώρο της κεντροαριστεράς με πολιτικούς όρους ή θα περιοριστεί σε έναν ρόλο «σταθερού τρίτου»;
Ένα χρόνο μετά τις ευρωεκλογές του 2024, το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ παραμένει σε σταθερά ανοδική τροχιά, χωρίς όμως να έχει ξεκαθαρίσει πλήρως τον πολιτικό του προσανατολισμό ή να έχει καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά των άλλων κομμάτων. Το ποσοστό που έλαβε στις ευρωκάλπες του 2024 αποτυπώνει μια σημαντική ενίσχυση του χώρου, όμως τα ερωτήματα παραμένουν: πρόκειται για εδραίωση ή για «ταβάνι»;
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ακόμη απαντήσει με σαφήνεια σε κρίσιμα στρατηγικά ερωτήματα:
Θα διεκδικήσει τον χώρο της κεντροαριστεράς ως βασικός πόλος εξουσίας ή θα περιοριστεί στον ρόλο του ρυθμιστή;
Θα επιδιώξει συγκλίσεις με τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις ή θα πορευτεί με λογική αυτόνομης παρουσίας; ΚΚΕ: Σταθερότητα και Συνέπεια
Με ποσοστό του σταθερό , το ΚΚΕ επιβεβαιώνει την ανθεκτικότητά του και εδραιώνεται ως συνεπής δύναμη της Αριστεράς. Καταφέρνει να αντλήσει ψηφοφόρους κυρίως από τον απογοητευμένο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να μεταβάλλει το πολιτικό του προφίλ.
Άνοδος της Ακροδεξιάς και των Αντισυστημικών Δυνάμεων
Η άνοδος της Ελληνικής Λύσης , της Νίκης και της Φωνής Λογικής αποτυπώνει την οργή, την απαξίωση του πολιτικού συστήματος και την επιρροή του συντηρητικού/εθνικιστικού αφηγήματος. Αυτή η δυναμική φέρνει στο προσκήνιο μια ακροδεξιά πτέρυγα που πλέον διαθέτει κοινοβουλευτική και κοινωνική υπόσταση.
Συμπέρασμα
Η Ελλάδα εισέρχεται σε μια νέα πολιτική φάση. Υπάρχει μία κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, η αποχή διευρύνεται, η ενίσχυση των «αντισυστημικών» και η αναζήτηση νέων πολιτικών εκφράσεων δείχνουν ότι ο μεταπολιτευτικός χάρτης βρίσκεται σε καθεστώς αλλαγής και συνεχόμενων εξελίξεων.
Το ζητούμενο είναι ποιος μπορεί να επανασυνδέσει την πολιτική με την κοινωνία, καθώς δυστυχώς υπάρχει μία απομάκρυνση του πολίτη από τα πολιτικά δρώμενα. Το επόμενο διάστημα θα είναι καθοριστικό για τη δημοκρατική ποιότητα του δημόσιου διαλόγου στη χώρα αλλά και για τις πολιτικές εξελίξεις.
Το πολιτικά κόμματα με πρωτοπόρο το Κυβερνόν, οφείλουν να ανανεώσουν την εμπιστοσύνη τους στο λαό κάνοντας εσωτερικές αλλαγές , παίρνοντας κρίσιμες αποφάσεις για την πορεία τους αλλά πλέον, περισσότερο από ποτέ καθίσταται αναγκαία η ανανέωση των πολιτικών προσώπων προκειμένου να αναχαιτιστούν τα κόμματα και να υλοποιηθούν οι ιδέες τους, μειώνοντας έτσι τις φθορές και την αποχή των πολιτών.
Δεν είναι κάτι νέο για τη Γενιά Ζ να παρακολουθεί τον κόσμο να αλλάζει μπροστά στα μάτια της, σε πραγματικό χρόνο.
Ζήσαμε μια παγκόσμια πανδημία, παρακολουθήσαμε καθημερινά την εισβολή στην Ουκρανία, και τώρα γινόμαστε μάρτυρες ενός πολέμου μεγάλης κλίμακας στη Μέση Ανατολή. Γνωρίζουμε τα memes, τα αστεία, τα ειρωνικά σχόλια του τύπου «ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξαναγίνεται trend». Όμως αυτή τη φορά, κάτι μοιάζει διαφορετικό. Πιο σοβαρό. Πιο αληθινό.
Ίσως φταίνε οι αναφορές σε πυρηνικά. Ίσως οι ακραίες ιδεολογίες που έχουμε αγνοήσει για χρόνια. Ή ίσως είναι ο φόβος ότι κάτι μεγαλύτερο έρχεται — κάτι που θα αλλάξει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε.
Θυμάμαι, ήταν μόλις τον περασμένο Απρίλιο όταν δεχτήκαμε ένα είδος “ψηφιακής επίθεσης”: συνεχείς ειδοποιήσεις για πυραύλους πάνω από το Τελ Αβίβ, ακολουθούμενες από αναφορές για αεροπορικές επιδρομές στην Τεχεράνη. Ζω μια ήπειρο μακριά. Δεν βρίσκομαι πουθενά κοντά στη σύγκρουση. Κι όμως, ένιωσα άμεσα εμπλεκόμενη. Αυτό ακριβώς σημαίνει να είσαι νέος σήμερα: είτε ασχολείσαι με την πολιτική είτε όχι, αρκεί μια ειδοποίηση ή ένα tweet για να καταλάβεις ότι είσαι ήδη μέρος της.
Και το πιο δύσκολο για τη Γενιά Ζ δεν είναι πόσα βλέπουμε ή πόσα γνωρίζουμε. Είναι το πόσο λίγα μπορούμε να κάνουμε.
Καταιγισμός Πληροφοριών, Ελάχιστος Χρόνος για Επεξεργασία
Η Γενιά Ζ είναι η πρώτη που μεγάλωσε με το διαδίκτυο ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Είναι ο χώρος που εργαζόμαστε, μαθαίνουμε και επικοινωνούμε. Όταν συμβαίνει κάτι, αρκεί ένα scroll για να ενημερωθούμε.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη σύγκρουση Ιράν–Ισραήλ. Δεν περιμένουμε τις ειδήσεις ή τις εφημερίδες. Βλέπουμε ωμές εικόνες σε πραγματικό χρόνο, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς φίλτρο, χωρίς πλαίσιο.
Το πιο ειρωνικό, ή μάλλον το πιο ανησυχητικό, είναι πόσο γρήγορα μεταβαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο. Τη μια στιγμή γελάμε με ένα αστείο για την εξεταστική και την επόμενη βλέπουμε πτώματα και καταρρέοντα κτίρια από πυραυλική επίθεση. Δεν είναι απλώς σουρεαλιστικό, αλλά περισσότερο, είναι συναισθηματικά εξουθενωτικό.
Και όσο περνάει ο καιρός, δεν συνηθίζουμε. Αντίθετα, παθαίνουμε συναισθηματικό σοκ. Νιώθουμε άγχος, φόβο και έναν συναισθηματικό φόρτο που δεν ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε.
Είναι Ποτέ Εύκολο Να Διαλέξεις Πλευρά;
Διάβασα κάποτε κάτι που μου έμεινε: «Όσα περισσότερα βλέπουμε, τόσα περισσότερα περιμένουν να ξέρουμε και να πούμε.»
Στο σημερινό ψηφιακό χάος, το να εκφράσεις άποψη είναι πιο δύσκολο από ποτέ. Η σιωπή θεωρείται αδιαφορία. Αλλά και το να μιλήσεις είναι ρίσκο. Αν πεις το “λάθος” πράγμα, κινδυνεύεις να στιγματιστείς.
Αν ανεβάσεις μια σημαία, είσαι μεροληπτικός. Αν πεις ότι θέλεις «ειρήνη», τότε είσαι αφελής. Αν κάνεις ερωτήσεις, θεωρείσαι είτε αδαής είτε επικίνδυνα ουδέτερος. Η σύγκρουση δεν περιορίζεται πλέον στο πεδίο της μάχης — έχει επεκταθεί στα social media, στα σχόλια, στα timelines μας.
Και οι αφηγήσεις είναι συχνά αντιφατικές. Το Ιράν παρουσιάζεται άλλοτε ως απειλητική θεοκρατία και άλλοτε ως σύμβολο αντίστασης απέναντι στη Δύση. Το Ισραήλ είτε ως φιλελεύθερη δημοκρατία που αμύνεται είτε ως επιθετική δύναμη που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Αν διαλέξεις πλευρά, σε κατηγορούν ότι αγνοείς τον πόνο του «άλλου». Αν κρατήσεις ουδέτερη στάση, είσαι αναίσθητος.
Όμως οι νέοι σήμερα δεν είναι αδιάφοροι για την πολιτική.
Δεν βλέπουμε τα κράτη ως «καλά» και «κακά». Βλέπουμε τα συστήματα που έχουν αποτύχει. Τα τραύματα που περνούν από γενιά σε γενιά. Τον φαύλο κύκλο βίας που οι ηγέτες αρνούνται να σπάσουν. Αμφισβητούμε τόσο την κρατική προπαγάνδα όσο και τα κυρίαρχα δυτικά ΜΜΕ. Η αμφιβολία μας δεν είναι κυνισμός· είναι προσπάθεια να κατανοήσουμε.
Αναγνωρίζουμε τον πόνο και των δύο πλευρών. Ξέρουμε ότι όλοι χάνουν σε αυτόν τον πόλεμο — αλλά κανείς δεν είναι έτοιμος να το παραδεχτεί.
Αναζητώντας Ισορροπία, Προσπαθώντας να Μείνουμε Άνθρωποι
Η Γενιά Ζ δεν επέλεξε να μεγαλώσει μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο συγκρούσεις, αλλά έτσι έγινε. Και παρόλο που δεν έχουμε εξουσία με την παραδοσιακή έννοια, διαθέτουμε κάτι εξίσου σημαντικό: γνώση. Τη δύναμη να αμφισβητούμε, να ελέγχουμε και, ίσως στο μέλλον, να αλλάξουμε τα συστήματα που κληρονομήσαμε.
Η σύγκρουση Ιράν–Ισραήλ μπορεί να συμβαίνει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά οι επιπτώσεις της μας επηρεάζουν ήδη. Στις ειδήσεις, στις συζητήσεις μας και κυρίως στην αίσθηση ασφάλειας που δεν νιώθουμε.
Ίσως να μην έχουμε όλες τις απαντήσεις. Αλλά τουλάχιστον, κάνουμε καλύτερες ερωτήσεις.
Και ίσως — για την ώρα — αυτό να είναι το πρώτο βήμα για να παραμείνουμε άνθρωποι.
Στη Δυτική Αθήνα, μια περιοχή με πλούσια ιστορία και πολυπολιτισμικότητα, αναδύεται μια νέα πολιτική φωνή που συνδυάζει το πάθος για κοινωνική δικαιοσύνη με τη δέσμευση για ουσιαστικές αλλαγές: ο Μπάμπης Καρπούζος.
Ως ενεργό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ο Καρπούζος έχει καταστήσει σαφές ότι η πολιτική του δράση επικεντρώνεται στην ενίσχυση των κοινωνικών δομών και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών.
Με αφορμή την πρόσφατη ολομέλεια της τοπικής οργάνωσης ΠΑΣΟΚ Αιγάλεω, ο Καρπούζος ανέδειξε την ανάγκη για άμεση δημιουργία δημόσιου παιδιατρικού νοσοκομείου στη Δυτική Αθήνα, επισημαίνοντας το κενό που υπάρχει στην παροχή υγειονομικών υπηρεσιών για τα παιδιά της περιοχής . Η πρότασή του αυτή αντικατοπτρίζει τη βαθιά του κατανόηση των τοπικών αναγκών και την αποφασιστικότητά του να προωθήσει λύσεις που ανταποκρίνονται στις πραγματικές προκλήσεις των κατοίκων. 
Η πολιτική του πορεία χαρακτηρίζεται από συνέπεια και αλληλεγγύη. Σε πρόσφατη δήλωσή του, εξέφρασε την αμέριστη στήριξή του στον συναγωνιστή του, Λευτέρη Καρχιμάκη, καταδικάζοντας απερίφραστα τις επιθέσεις που δέχτηκε . Αυτή η στάση αποδεικνύει την προσήλωσή του στις αρχές της ενότητας και της αλληλοϋποστήριξης εντός του πολιτικού χώρου. 
Παράλληλα, ο Καρπούζος δεν διστάζει να εκφράσει τη θέση του για εθνικά και διεθνή ζητήματα. Σε ανάρτησή του, τόνισε την ανάγκη για ειρήνη, αναφερόμενος σε πρωτοβουλίες νεολαίας στο Ίλιον που προωθούν μηνύματα κατά του πολέμου . Η ευαισθησία του σε τέτοια θέματα καταδεικνύει την ευρύτερη κοινωνική του συνείδηση και την επιθυμία του για έναν κόσμο πιο δίκαιο και ειρηνικό. 
Η παρουσία του Μπάμπη Καρπούζου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook και το Instagram, αποκαλύπτει έναν πολιτικό που είναι προσιτός, ενεργός και σε συνεχή διάλογο με τους πολίτες. Οι δημοσιεύσεις του αντικατοπτρίζουν την αφοσίωσή του στα ζητήματα που απασχολούν την τοπική κοινωνία και την προσπάθειά του να φέρει την πολιτική πιο κοντά στους ανθρώπους.
Καθώς το ΠΑΣΟΚ προετοιμάζεται για τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, η υποψηφιότητα του Μπάμπη Καρπούζου στη Δυτική Αθήνα φαίνεται ως μια πολλά υποσχόμενη επιλογή για όσους αναζητούν μια πολιτική εκπροσώπηση που συνδυάζει εμπειρία, ενσυναίσθηση και δέσμευση για ουσιαστική πρόοδο.
Μια δημόσια μονάδα ανακουφιστικής φροντίδας που αξίζει να γίνει πρότυπο για όλη τη χώρα. Σπηλιοπούλειο
Σε μια κοινωνία που οφείλει να φροντίζει τον άνθρωπο μέχρι την τελευταία του ανάσα, το Νοσοκομείο Αθηνών «Η Αγία Ελένη – Σπηλιοπούλειο» αποτελεί φωτεινό παράδειγμα δημόσιας ανθρωπιάς και ιατρικής αξιοπρέπειας.
Για χρόνια τώρα, λειτουργεί στο Σπηλιοπούλειο μονάδα εξειδικευμένης ανακουφιστικής φροντίδαςγια ασθενείς στο τελικό στάδιο καρκίνου και άνοιας. Πρόκειται για μία από τις ελάχιστες δημόσιες δομές στη χώρα που παρέχουν τέτοιου είδους ολιστική φροντίδα, όταν στον διεθνή χώρο, τέτοια μοντέλα είναι βασική συνιστώσα των σύγχρονων συστημάτων υγείας.
? Ένα έργο με παρελθόν – και μέλλον
Η μονάδα του Σπηλιοπούλειου δεν είναι νέα. Είναι όμως πολύτιμη και ο ρόλος της πιο επίκαιρος από ποτέ. Με τη σημερινή διοίκηση, θέτουμε ως στόχο την ενίσχυση, προβολή και επέκτασή της, με απώτερο σκοπό τη μετατροπή της σε εθνικό σημείο αναφοράς για την ανακουφιστική φροντίδα.
Η φροντίδα αυτή περιλαμβάνει:
• Ανακούφιση από πόνο και λοιπά συμπτώματα
• Ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη του ασθενούς και της οικογένειας
• Διεπιστημονική προσέγγιση με γιατρούς, νοσηλευτές, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς
• Σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου μέχρι την τελευταία στιγμή
? Το ΕΣΥ μπορεί να προσφέρει φροντίδα – όχι απλώς θεραπεία
Η ύπαρξη μιας τέτοιας μονάδας μέσα σε δημόσιο νοσοκομείο αποδεικνύει κάτι βαθύτερο:
ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας μπορεί και οφείλει να προσφέρει ολιστική φροντίδα ζωής – όχι μόνο ιατρικές πράξεις.
Η ανακουφιστική φροντίδα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Και το Σπηλιοπούλειο αποδεικνύει ότι το ΕΣΥ έχει τη δυναμική να το καλύψει, όταν υπάρχει βούληση, ευαισθησία και διοικητική συνέπεια.
? Έμπνευση από διεθνή πρότυπα
Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η ανακουφιστική φροντίδα αποτελεί δομικό στοιχείο των δημόσιων συστημάτων υγείας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:
• St. Christopher’s Hospice (Λονδίνο): Ιδρυτής του σύγχρονου κινήματος ανακουφιστικής φροντίδας, παρέχει δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες εδώ και δεκαετίες.
• Maison Médicale Jeanne Garnier (Παρίσι): Ο μεγαλύτερος φορέας ανακουφιστικής φροντίδας στη Γαλλία, με δημόσια πρόσβαση και εξειδικευμένη φροντίδα για ασθενείς τελικού σταδίου.
• Stockholm Hospice (Σουηδία): Οργανικά ενταγμένο στο δημόσιο σύστημα υγείας, προσφέρει φροντίδα κατ’ οίκον και εντός μονάδας, με έμφαση στην οικογενειακή στήριξη και στη διεπιστημονική συνεργασία.
Το όραμά μας είναι να φτάσει και το Σπηλιοπούλειο στο επίπεδο αυτών των διεθνών μοντέλων, ως δημόσιος κόμβος φροντίδας, ανακούφισης και σεβασμού.
? Το Σπηλιοπούλειο είναι υπόθεση όλων μας
Η σημερινή προσπάθεια δεν είναι απλώς διοικητική. Είναι βαθιά κοινωνική.
Γιατί η ποιότητα μιας κοινωνίας δεν κρίνεται μόνο από την οικονομική της πρόοδο, αλλά και από το πώς στέκεται δίπλα στους πιο ευάλωτους.
Ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου, πιστεύω ακράδαντα ότι:
Το Σπηλιοπούλειο αξίζει να γίνει υπόδειγμα του πώς το Δημόσιο μπορεί να προσφέρει όχι απλώς ιατρική, αλλά αληθινή φροντίδα.
Άκης Δαγλαρτζής : Μέλος Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου «Σπηλιοπούλειο – Η Αγία Ελένη»
