«Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας»: Η Ελλάδα που αξίζει στη νέα γενιά

Αρθρογραφεί ο: Γιώργος Κατημερτζής Προόδου

Σε μια εποχή όπου η διεθνής ρευστότητα, οι γεωπολιτικές αναταράξεις και οι αλλεπάλληλες κρίσεις τείνουν να μετατρέψουν την αβεβαιότητα σε μια μόνιμη συνθήκη της καθημερινότητάς μας, η συζήτηση για το μέλλον της πατρίδας μας δεν μπορεί να περιορίζεται σε επιφανειακούς συνθηματολογικούς διαξιφισμούς ούτε να διολισθαίνει σε μια στείρα διαχειριστική λογική.

«Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας»: Η Ελλάδα που αξίζει στη νέα γενιά

Η πρόσφατη ομιλία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη 90^η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, θέτοντας το περίγραμμα της «Συμφωνίας Προόδου και Ευημερίας» με καθαρό ορίζοντα προς το 2030, ξεπέρασε τα στενά όρια μιας τυπικής ετήσιας πρωθυπουργικής εξαγγελίας και διαμόρφωσε μια ουσιαστική, μακρόπνοη πρόταση που αφορά στον πυρήνα των προσδοκιών και των αναγκών της ελληνικής νεολαίας. Προόδου Προόδου Προόδου Προόδου Προόδου Προόδου

Καθώς οι νέοι άνθρωποι καλούμαστε να οικοδομήσουμε το μέλλον μας , να αποκτήσουμε επαγγελματική υπόσταση και να δημιουργήσουμε τις οικογένειές μας σε ένα εξαιρετικά απαιτητικό τοπίο, το πραγματικό διακύβευμα της εποχής μας συνοψίζεται στη σύγκρουση μεταξύ της υπεύθυνης, μεθοδικής προοπτικής και της επικίνδυνης επιστροφής στην τοξικότητα, τον λαϊκισμό και την πολιτική αστάθεια.

Η οικονομική πολιτική που συμπυκνώνεται στις ανακοινώσεις της ΔΕΘ δεν συνιστά απλώς μια σειρά από αποσπασματικές ελαφρύνσεις, αλλά έναν συγκροτημένο οδικό χάρτη που στοχεύει στην οριστική αποκατάσταση των αδικιών και στην εμπράγματη ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος της αγοράς και της κοινωνίας. Η σταδιακή κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, η αισθητή μείωση της προκαταβολής φόρου για τις επιχειρήσεις, ο επαναπροσδιορισμός και το «κούρεμα» των τεκμηρίων για τους ελεύθερους επαγγελματίες, καθώς και η αύξηση του αφορολογήτου για τους επαγγελματίες αγρότες, δημιουργούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε η ιδιωτική πρωτοβουλία και η νεανική επιχειρηματικότητα να αναπνεύσουν μακριά από τα ασφυκτικά φορολογικά βάρη του παρελθόντος.

Παράλληλα, οι δεσμεύσεις για τη σταθερή άνοδο του μέσου μισθού στα 1.800 ευρώ και του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ έως το 2028, σε συνδυασμό με τη θεαματική υποχώρηση της ανεργίας προς το 6%, αποδεικνύουν ότι η κυβερνητική πολιτική δεν περιορίζεται σε μια πρόσκαιρη επιδοματική διαχείριση, αλλά επενδύει στη δημιουργία ποιοτικών, μόνιμων και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας που επιτρέπουν στους νέους επιστήμονες και επαγγελματίες να σχεδιάζουν το μέλλον τους με ασφάλεια στην ίδια τους τη χώρα.

Ιδιαίτερα κομβική για τη νέα γενιά είναι η βαθιά κοινωνική διάσταση των μέτρων που ανακοινώθηκαν, με έμφαση στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και στην έμπρακτη στήριξη των νέων οικογενειών. Ο μηδενισμός του φόρου εισοδήματος για τους τριτέκνους έως τις 20.000 ευρώ, αλλά και η καινοτόμος θεσμοθέτηση του νέου αποταμιευτικού λογαριασμού για τα νεογέννητα με την κρατική συνεισφορά έως τα 1.200 ευρώ, αποτελούν δομικές παρεμβάσεις που ελαφρύνουν το κόστος ανατροφής των παιδιών και προσφέρουν ένα ισχυρό θετικό σήμα προς τα νέα ζευγάρια.

Αυτές οι πρωτοβουλίες, συνδυαζόμενες με τη διαρκή προσπάθεια για τη βελτίωση της δημόσιας παιδείας, της υγείας και της ψηφιακής διακυβέρνησης, συνθέτουν ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος που στέκεται δίπλα στον πολίτη και δεν τον εγκλωβίζει σε γραφειοκρατικές αγκυλώσεις ή ξεπερασμένα ιδεολογικά αγκυλώματα.

Η επίτευξη αυτών των φιλόδοξων στόχων, όμως, προϋποθέτει πολιτική σταθερότητα, συνέπεια και καθαρούς ορίζοντες, στοιχεία που μόνο μια ισχυρή και αυτοδύναμη διακυβέρνηση με ορίζοντα τρίτης τετραετίας μπορεί να διασφαλίσει απέναντι στις σειρήνες της εύκολης διαμαρτυρίας και του ισοπεδωτικού λαϊκισμού.

Την ώρα που η διεθνής συγκυρία χαρακτηρίζεται από πρωτοφανείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις και η Ελλάδα έχει καταφέρει να ανακτήσει τηναξιοπιστία της και να καταστεί πυλώνας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, τυχόν πισωγύρισμα σε περιπέτειες και διαχειριστικούς ερασιτεχνισμούς θα ήταν ολέθριο για τις προοπτικές της πατρίδας μας. Η νέα γενιά δεν έχει την πολυτέλεια να παρασυρθεί από τον τοξικό λόγο και τις ανεδαφικές υποσχέσεις εκείνων που υπόσχονται τα πάντα χωρίς να υπολογίζουν το κόστος, διότι γνωρίζει καλά πως το δικό της μέλλον είναι αυτό που θα κληθεί να πληρώσει το μάρμαρο των λαϊκίστικων πειραματισμών.

Η επιλογή που απλώνεται μπροστά μας είναι σαφής και καθοριστική για την πορεία της χώρας προς τη δεκαετία του 2030: από τη μία πλευρά βρίσκεται η αδράνεια, η τοξική αντιπαράθεση και ο κίνδυνος της ακυβερνησίας, ενώ από την άλλη πλευρά βρίσκεται η υπεύθυνη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, που μετατρέπει τις μεταρρυθμίσεις σε μετρήσιμο όφελος για κάθε νέο και νέα.

Η διεκδίκηση και η κατάκτηση μιας τρίτης κυβερνητικής τετραετίας δεν αποτελεί μια απλή πολιτική επιδίωξη, αλλά την αναγκαία εγγύηση για να ολοκληρωθεί το άλμα της εθνικής αναγέννησης, διασφαλίζοντας ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να βαδίζει στον δρόμο της ανάπτυξης, της σοβαρότητας και της κοινωνικής ευημερίας με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους νέους της.