Γράφει ο: Δημήτρης Σταυριανάκης Σύριζα
Τις τελευταίες ημέρες η παγκόσμια κοινότητα και το διεθνές ενδιαφέρον των αγορών έχουν στρέψει το βλέμμα τους στις προεδρικές εκλογές που έλαβαν χώρα στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού.
Ναι είναι γεγονός. Λευκός καπνός προέκυψε στην Αμερική από την λαϊκή ετυμηγορία μέσα από την οποία ο πρώην και νυν (πλέον) πρόεδρος των Ηνωμένων
Πολιτειών Donald Trump απέδειξε πως “he is too hard to die”.
Παρόλο που θα έπρεπε να αναλύσουμε το επόμενο διάστημα κατά πόσο θα ωφελήσει την Ελλάδα σε διμερές και γεωπολιτικό επίπεδο μια τέτοια εξέλιξη, εμείς δυστυχώς ασχολούμαστε ακόμα με τον θίασο που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ. Ενώ στην Γερμανία έπεσε ο κυβερνητικός συνασπισμός του Όλαφ Σόλτς, στην Ελλάδα καταφέραμε να κάνουμε τη διαφορά και να μιλάμε για «πτώση» της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Σε άλλες χώρες καταρρέουν κυβερνήσεις και σε εμάς σαφώς γίνεται το ανάποδο. Και δεν μιλάμε μόνο για την ραγδαία μείωση των ποσοστών του άλλοτε κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έχει παγιωθεί στην συνείδηση των πολιτών από το 2019.
Μιλάμε και τυπικά για την απόλυτη απαξίωση όταν μόλις 17 μήνες μετά από τις ελευταίες εθνικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να διασπαστεί έτι περαιτέρω και να αποτελεί ένα σύνολο από συνιστώσες που απλά δεν τα βρήκαν στην μοιρασιά. Συγκεκριμένα ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 μέχρι και σήμερα έχει διασπαστεί σε 5 πολιτικές παρατάξεις και παραθέτω:
1) Λαϊκή Ενότητα (Λαφαζάνης)
2) Μέρα 25 (Βαρουφάκης)
3) Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου)
4) Νέα Αριστερά (Χαρίτσης – Αχτσιόγλου)
5) Κίνημα Κασσελάκη
Είναι προφανές ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο και πολιτικά μιλώντας, εκτιμώ πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το τελευταίο κεφάλαιο της μνημονιακής περιόδου που μαζί με το δικό του πολιτικό τέλος, θα κλείσει και η συνυφασμένη δεκαετία της οικονομικής κρίσης (με την οποία υπήρξε άρρηκτα συνδεδεμένος).
Μεγάλος νικητής φυσικά το ΠΑΣΟΚ που κοιμήθηκε 3ο κόμμα και θα ξυπνήσει Αξιωματική Αντιπολίτευση στην βουλή με 12% (μαθημένα τα βουνά στα χιόνια). Όσο στην Χαριλάου Τρικούπη επικρατεί σιωπή τόσο περισσότεροι κεντρώοι ψηφοφόροι επιστρέφουν στην παραδοσιακή τους μήτρα, την ίδια στιγμή που το κυβερνόν κόμμα, έχει αφύλαχτα τα δεξιά του νώτα και οι διαρροές όλο ένα και αυξάνονται.
Τι είναι αυτό όμως που πραγματικά έχει οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το αδιέξοδο; Γιατί του έχουν γυρίσει οι πολίτες την πλάτη; Ποιος είναι ο ρόλος του Κασσελάκη, του Τσίπρα και των 87; Ποιο θα είναι το μέλλον του;
Τα παραπάνω ερωτήματα είναι ρητορικά και μπορούν να απαντηθούν όλα με μεγάλη βεβαιότητα ξεκινώντας από το τελευταίο. Μοιραία ο ΣΥΡΙΖΑ διέβη τον Ρουβίκωνα. Η διάλυση του είναι μονόδρομος χωρίς επιστροφή. Και σε αυτό αρνητικός πρωταγωνιστής υπήρξε πρώτος ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος θα μπορεί να χτίσει το αφήγημα ότι υπήρξε ο 1ος και μοναδικός αριστερός πρωθυπουργός της Ελλάδας χωρίς να υπάρξει άλλος, καθώς και οι 87 αυλικοί του και οι εκατέρωθεν «εξωτερικοί συνεργάτες».
Αναφορικά με τον Κασσελάκη, ομολογώ πως η εκτίμηση μου για τις πρόθεση του να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν εσφαλμένη (άποψη που πίστευαν αρκετοί). Φάνηκε πως η έλλειψη εμπειρίας του, ο φτωχός και μεσοβέζικος πολιτικός του λόγος και η άοκνη προσπάθεια του να επιβάλλει την προσωπική του ζωή ως αντικείμενο συζήτησης τον καθιστά τον πλέον ακατάλληλο πολιτικό ηγέτη.
Αυτό που εξελίσσεται είναι η ακτινογραφία για το πως κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι ΑΝΕΛ) και πως εκτιμούσαν τα στελέχη τους τον ρόλο που διαδραμάτισαν εκείνη την περίοδο. Να μην πειράξουν το μαγαζί μας. Μαγαζί έβλεπαν την χώρα όσο κυβερνούσαν και προσπάθησαν μανιωδώς να αγκιστρωθούν, είτε μέσω στημένων σκανδάλων, είτε μέσω αντισυνταγματικών νόμων για φίμωση του τύπου, είτε μέσω
παρεμβάσεων στη δικαιοσύνη ή ακόμα με την επιβολή της απλής και άδολης αναλογικής για να δυσκολέψουν το έργο της επόμενης κυβέρνησης.
Μαγαζί βλέπουν και τώρα ότι απέμεινε από εκείνο το κόμμα που δεν είχε πολιτική και θέση παρά μόνο πρόθεση να εδραιωθεί ως καθεστώς. Κανείς τους δεν προτείνει λύσεις για το πως θα ξαναγίνουν μεγάλο και μαζικό κόμμα και πως θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των πολιτών. Απλά εκτυλίσσεται σε ένα πολιτικό “survivor”.
Όμως στις δημοκρατίες οι λαοί δεν ψηφίζουν άρνηση, οι λαοί ψηφίζουν θέση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ τέλειωσε τον κύκλο του και έχασε την ιστορική του ευκαιρία. Τα μικρά ψάρια (συγκυβερνήτες) εξαφανίστηκαν νωρίς (Καμμένος, Κουβέλης κλπ.) και τώρα είναι η στιγμή να πέσει αυλαία και για τον πρωταγωνιστή ώστε να κλείσει ένα κεφάλαιο επώδυνο στο οποίο διαδραμάτισαν αρνητικό ρόλο.
Θα φανεί στο χειροκρότημα!
Το αύριο ανήκει σε όσους τολμούν να το σχεδιάσουν
Στις 7 Μαρτίου, από τις 10:00 έως τις 16:00, ο Δημοτικός Πολυχώρος «Γαλαξίας» στην Πλατεία Νέας Σμύρνης φιλοξενεί την 1η Ημέρα Σταδιοδρομίας στη Νέα Σμύρνη, μια ανοιχτή πρωτοβουλία για την εργασία, τις δεξιότητες και το επαγγελματικό μέλλον. αύριο Η εκδήλωση…
Κοινωνική πολιτική με σχέδιο: από τη στέγαση και το δημογραφικό έως την πρώιμη παιδική παρέμβαση
Γράφει ο Κωνσταντίνος Γλούμης: Γενικός Γραμματέας Δημογραφικής και Στεγαστικής Πολιτικής«του Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας»
Αποστολή στρατιωτικής υποστήριξης στη Κύπρο: Έκφραση εθνικής και γεωπολιτικής συνέπειας
του Γιώργου Κατημερτζή, μέλους του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ) Κύπρο Η απόφαση της κυβέρνησης να αποστείλει φρεγάτες και μαχητικά αεροσκάφη στην Ανατολική Μεσόγειο, με σκοπό την ενίσχυση της ασφάλειας της Κύπρου ενόψει των επιθέσεων στη βρετανική στρατιωτική βάση, δεν…
Πολιτική Ισχύς ή Δίκαιο; Η Σκληρή Επιλογή της Διεθνούς Κοινότητας
Γράφει η: Ζήκου Βούστρου Αλεξάνδρα – φοιτ. Νομικής Universite Sorbonne Paris Nord -τελ.φοιτ. Βιολογίας University of Ioannina – μέλος της Επιτροπής Επικοινωνίας τους Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας. Πολιτική Τέσσερα χρόνια μετά τη ρωσική εισβολή, ας ειπωθεί χωρίς περιστροφές: αν αυτό που συμβαίνει γίνει αποδεκτό…
Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα Σύριζα
